Projekt Pisiewicza i Krzywobłockiego - lwowscy architekci kościoła w Dubiecku

Tekst: Rafał Kustra · ostatnia zmiana 5.11.2026

Co znajdziesz w tekście

Kto zaprojektował kościół w Dubiecku?

Kościół w Dubiecku zaprojektowali Tadeusz Pisiewicz i Aleksander Krzywobłocki, profesorowie Politechniki Lwowskiej. Parafia zatwierdziła ich projekt 6 czerwca 1933 roku. Wcześniej odrzuciła cztery inne koncepcje z lat 1904-1931. Według projektu Lwowian w latach 1934-1952 stanęła murowana świątynia o długości 49 m, z trzema nawami i jedną wieżą (źródła: historia parafii na dubiecko.przemyska.pl, Wikipedia).

Po Dubiecku chodzę od lat i mało który kościół w dolinie Sanu tak dobrze pokazuje, ile kosztuje cierpliwość. Od pierwszej myśli o nowej świątyni do jej konsekracji minęło ponad pół wieku. Najważniejsze daty mieszczą się w kilku punktach:

• 4 sierpnia 1901 r.: komitet parafialny podejmuje myśl budowy nowego kościoła za proboszcza ks. Michała Górnickiego.
• 1904 r.: powstaje pierwszy projekt, autorstwa Stanisława Majerskiego z Przemyśla.
• 6 czerwca 1933 r.: parafia zatwierdza projekt Pisiewicza i Krzywobłockiego.
• 16 lipca 1934 r.: poświęcenie kamienia węgielnego.
• 24 sierpnia 1952 r.: konsekracja, której dokonuje bp Franciszek Barda.

Tadeusz Pisiewicz i Aleksander Krzywobłocki - profesorowie Politechniki Lwowskiej

Źródła parafialne przedstawiają obu architektów jednym zdaniem: byli profesorami Politechniki Lwowskiej. Ta uczelnia była w II Rzeczypospolitej jednym z głównych ośrodków, w których kształcono architektów. Dla parafii z Pogórza Dynowskiego zamówienie projektu we Lwowie było więc wyborem ambitnym.

Porównałem dawną i obecną stronę parafii oraz hasło w Wikipedii. Żadne z tych źródeł nie podaje biogramów projektantów, ich dat życia ani innych realizacji. Dlatego piszę tylko o ich roli w Dubiecku i nie dopisuję reszty z domysłów. Nazwisko brzmi Pisiewicz, a nie Piesiewicz. To częsta literówka w wyszukiwarce.

Kiedy zatwierdzono projekt nowego kościoła?

Projekt zatwierdzono 6 czerwca 1933 roku. Datę podają dawna strona parafii (wersja z 2020 r.) i obecna podstrona „Historia parafii” na dubiecko.przemyska.pl. Od pierwszego projektu z 1904 roku minęło wtedy prawie 30 lat.

Kto zainicjował budowę nowej świątyni?

Budowę zainicjował komitet parafialny 4 sierpnia 1901 roku. Proboszczem był wtedy ks. Michał Górnicki, który objął parafię w grudniu 1898 roku. Według kroniki z dawnej strony parafii to właśnie on zapisał później majątek na budowę. Nie dożył jej końca, bo zmarł 22 lipca 1936 roku.

Ile projektów odrzucono przed 1933 rokiem?

Przed 1933 rokiem parafia odrzuciła cztery projekty nowego kościoła. Ich autorami byli Stanisław Majerski z Przemyśla (projekt z 1904 r., ostatecznie odrzucony w 1927 r.), Stanisław Bergman z Krosna (1928), Janusz Witwicki ze Lwowa (1930) i Kazimierz Osiński z Przemyśla (1931). Wylicza ich kronika budowy na dawnej stronie parafii (stan z 2020 r.).

Taką listę najwygodniej czytać w tabeli. Widać w niej od razu, że dwa z pięciu projektów przyszły ze Lwowa, a dwa z pobliskiego Przemyśla.

Autor projektu	Miejscowość	Rok	Los projektu
Stanisław Majerski	Przemyśl	1904	odrzucony w 1927 r.
Stanisław Bergman	Krosno	1928	odrzucony
Janusz Witwicki	Lwów	1930	odrzucony
Kazimierz Osiński	Przemyśl	1931	odrzucony
Tadeusz Pisiewicz, Aleksander Krzywobłocki	Lwów (Politechnika Lwowska)	1933	zatwierdzony 6.06.1933, zrealizowany

Źródło tabeli: kronika budowy na dawnej stronie parafiadubiecko.pl (2020); data zatwierdzenia także na dubiecko.przemyska.pl.

Projekt Stanisława Majerskiego z 1904 roku

Najdłużej rozważano projekt Stanisława Majerskiego z Przemyśla. Powstał w 1904 roku, a ostatecznie odrzucono go dopiero w 1927 roku. Przez 23 lata pozostawał więc w grze, choć kościoła według niego nie zbudowano. Kronika nie podaje powodów odrzucenia, więc ich nie zgaduję.

Projekty Bergmana, Witwickiego i Osińskiego z lat 1928-1931

Po rezygnacji z Majerskiego parafia w ciągu czterech lat sprawdziła trzech kolejnych autorów:

• Stanisław Bergman z Krosna przygotował projekt w 1928 roku, rok po odrzuceniu koncepcji Majerskiego.
• Janusz Witwicki ze Lwowa przedstawił swoją propozycję w 1930 roku.
• Kazimierz Osiński z Przemyśla dał w 1931 roku drugą przemyską koncepcję w tej historii.
• Żaden z tych trzech projektów nie wszedł do realizacji. Dwa lata później wygrała propozycja profesorów Politechniki Lwowskiej.

Dlaczego budowa nie ruszyła przed I wojną światową?

Plany przerwała I wojna światowa, choć formalnie droga do budowy była już otwarta. 16 maja 1914 roku komisja konserwatorska uznała stary, drewniany kościół z lat 1751-1753 za niezabytkowy. Kilka tygodni później wybuchła wojna i sprawa stanęła na ponad dekadę. Starego kościoła nie rozebrano. W 1926 roku przeniesiono go w całości na zachód, do ogrodu organisty, żeby zwolnić miejsce pod nową budowlę.

Jak wygląda kościół według projektu z 1933 roku?

Kościół w Dubiecku według projektu Pisiewicza i Krzywobłockiego to budowla z cegły o długości 49 m i szerokości 41 m w transepcie. Ma trzy nawy, jedną wieżę i trzy ołtarze (Wikipedia, stan 2026). Fasadę wieńczy kamienny krzyż ważący blisko 3 tony, a w oknach jest szkło zielone i niebieskie kupione w 1951 roku.

Wymiary 49 x 41 m, trzy nawy i transept

Kościół ma 49 metrów długości i 41 metrów szerokości w transepcie, czyli w nawie poprzecznej. Te dwie liczby tłumaczą, dlaczego z lotu ptaka bryła układa się w wyraźny krzyż. Ramiona transeptu są prawie tak szerokie, jak cały kościół jest długi. W parametrach wygląda to tak:

• Materiał: kościół jest murowany z cegły, a od 1937 roku cegłę wypalała parafialna cegielnia w Śliwnicy.
• Długość: 49 m od fasady do zamknięcia prezbiterium.
• Szerokość w transepcie: 41 m.
• Układ: trzy nawy przecięte transeptem.
• Wieża: jedna, nad fasadą.
• Ołtarze: trzy, czyli główny i dwa boczne.

Wieża, fasada i kamienny krzyż

Opis, który tu podaję, wynika z fotografii i z oglądania kościoła z placu. Nie pochodzi z literatury. Smukła, ciemna, wielostopniowa wieża z krzyżem wyrasta nad jasną, ochrową elewacją. Nad łukowymi oknami biegnie rząd okrągłych okien, czyli okulusów. Ściany dzielą pilastry z szarego kamienia.

Szczyt fasady wieńczy kamienny krzyż złożony z kilku części, ważący blisko 3 tony. Według kroniki parafii rzeźbiono go zimą 1948/49, a poświęcono 30 października 1950 roku. To pierwszy element, który widać, gdy wchodzi się do Dubiecka od strony ulicy Krasickiego.

Skąd pochodzą okna z zielonym i niebieskim szkłem?

Żelazne ramy okienne przyjechały w 1949 roku z Bielska. Szkło zielone i niebieskie parafia kupiła w 1951 roku i, jak zanotowała kronika na dawnej stronie parafii, przewoziła je nocą furmankami. To jedna z tych drobnych historii, które najlepiej pokazują warunki budowy w pierwszych latach powojennych.

Jak długo budowano kościół według projektu lwowskich profesorów?

Budowa kościoła według projektu lwowskich profesorów trwała 18 lat. Zaczęła się poświęceniem kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku, a skończyła konsekracją 24 sierpnia 1952 roku, której dokonał bp Franciszek Barda (Wikipedia; kronika parafii z 2020 r.). Prawie dziesięć z tych lat zabrała przerwa w czasie II wojny światowej i tuż po niej.

Szczegółowo, rok po roku, opisuję to w tekście budowa kościoła 1934-1952 krok po kroku. Tutaj zostawiam oś czasu:

1. 16.07.1934: ks. infułat Stefan Momidłowski poświęca kamień węgielny w dzień odpustu Matki Bożej Szkaplerznej.
2. 22.07.1936: umiera ks. Michał Górnicki. Administratorem zostaje ks. Ignacy Kociak, a od 2.12.1936 proboszczem jest ks. Bronisław Jedziniak.
3. 1937: rusza parafialna cegielnia w Śliwnicy.
4. 28.10.1938: bp Wojciech Tomaka konsekruje dwa dzwony.
5. 1939-1948: prace stoją, a Niemcy zabierają zgromadzone materiały na odbudowę mostu.
6. 1948: budowa rusza znowu. Wikariuszem jest ks. Józef Mucha, proboszczem ks. Kazimierz Lisowicz.
7. 1951-1952: powstają wieża i tynki. Nowe dzwony z ludwisarni Jana Felczyńskiego z Przemyśla poświęcono 22.09.1951, a zawieszono 19.08.1952.
8. 24.08.1952: konsekracja kościoła i przeniesienie do niego obrazu Matki Bożej Bolesnej.

Kamień węgielny 1934 i przerwa wojenna 1939-1948

Kamień węgielny poświęcono w dniu, który miał dla parafii znaczenie: w odpust Matki Bożej Szkaplerznej, 16 lipca 1934 roku. Pięć lat później prace przerwała wojna. Najdotkliwsza strata dotyczyła materiałów, bo Niemcy zabrali je na odbudowę mostu. Budowę wznowiono dopiero w 1948 roku. Przez cały ten czas wierni modlili się w przeniesionym drewnianym kościele.

Kto prowadził budowę po śmierci ks. Górnickiego?

Po śmierci ks. Górnickiego w 1936 roku budowę prowadzili kolejno ks. Ignacy Kociak jako administrator i od grudnia 1936 roku ks. Bronisław Jedziniak jako proboszcz. Po wojnie, od 1948 roku, prace nadzorowali proboszcz ks. Kazimierz Lisowicz i wikariusz ks. Józef Mucha. Kronika nie podaje kosztów budowy, więc ich nie szacuję.

Kto konsekrował kościół 24 sierpnia 1952 roku?

Kościół konsekrował 24 sierpnia 1952 roku bp Franciszek Barda. Tego samego dnia przeniesiono do nowej świątyni obraz Matki Bożej Bolesnej, otoczony w parafii czcią od XVII wieku. Stary drewniany kościół służył do 1952 roku i stał jeszcze do 1957 roku.

Wnętrze dopowiedziane przez innych twórców: Jakubczyk, ks. Mucha, organy Bochme

Pisiewicz i Krzywobłocki zaprojektowali bryłę kościoła, ale nie jego wnętrze. Polichromię wykonał prof. Stanisław Jakubczyk z Krakowa. Ławki i ołtarze boczne powstały według projektu ks. J. Muchy. Organy 38-głosowe dostarczyła firma Theodor Bochme, a marmurowy ołtarz główny konsekrowano dopiero w 1973 roku (Wikipedia, stan 2026).

Warto rozdzielać te dwie warstwy, bo w rozmowach o kościele często się zlewają. Kto stoi na placu, ogląda dzieło Lwowian. Kto wchodzi do środka, ogląda w dużej mierze pracę następnych dwóch dekad.

Element	Autor lub wykonawca	Data	Kto poświęcił lub konsekrował
Bryła kościoła	Tadeusz Pisiewicz, Aleksander Krzywobłocki	projekt 1933, budowa 1934-1952	bp Franciszek Barda, 24.08.1952
Polichromia	prof. Stanisław Jakubczyk (Kraków)	źródła nie podają roku	-
Ławki i ołtarze boczne	według projektu ks. J. Muchy	źródła nie podają roku	-
Organy 38-głosowe	firma Theodor Bochme	21.10.1971	bp Ignacy Tokarczuk
Marmurowy ołtarz główny	źródła nie podają autora	25.11.1973	bp Stanisław Jakiel

Kto namalował polichromię we wnętrzu?

Polichromię namalował prof. Stanisław Jakubczyk z Krakowa. W 2011 roku przeprowadzono konserwację malowideł w nawach bocznych, o czym informowała dawna strona parafii (2019). Programowi ikonograficznemu poświęcam osobny tekst: polichromia Stanisława Jakubczyka we wnętrzu.

Ile głosów mają organy firmy Theodor Bochme?

Organy mają 38 głosów. Zbudowała je firma Theodor Bochme, a 21 października 1971 roku poświęcił je bp Ignacy Tokarczuk. Prospekt organowy był jednym z elementów, które dawna strona parafii wskazywała zwiedzającym.

Ławki, ołtarze boczne i marmurowy ołtarz główny

Wnętrze zamykają trzy grupy elementów z różnych lat:

• Ławki powstały według projektu ks. J. Muchy, co podaje Wikipedia.
• Ołtarze boczne także zaprojektował ks. J. Mucha.
• Ołtarz główny jest marmurowy. 25 listopada 1973 roku konsekrował go bp Stanisław Jakiel.
• Relikwie św. Marii Goretti umieszczono w ołtarzu głównym.
• Barokowy ołtarz w kaplicy bocznej mieści od 1956 roku obraz Matki Bożej Bolesnej. Jest starszy od całego kościoła.

Czemu służy konsekracja kościoła?

Konsekracja, czyli dedykacja kościoła, na stałe przeznacza budynek do kultu Bożego. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku (kan. 1217) wymaga, żeby nowy kościół jak najszybciej poświęcić albo uroczyście dedykować, a kościoły parafialne dedykować uroczystym obrzędem. W Dubiecku nastąpiło to 24 sierpnia 1952 roku.

Czym jest kościół według Katechizmu i Kodeksu?

Kościół to święty budynek przeznaczony do kultu Bożego, do którego wierni mają prawo przychodzić, zwłaszcza na publiczne nabożeństwa. Taką definicję daje Kodeks.

Przez kościół rozumie się święty budynek przeznaczony do kultu Bożego, do którego wierni mają prawo przychodzić, aby sprawować, zwłaszcza publicznie, kult Boży (parafraza). - Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1214, 1983

Katechizm rozwija tę myśl w punktach 1179-1186. Widzialny kościół nie jest tam zwykłą salą zebrań. Jest znakiem wspólnoty, która w tym miejscu żyje, domem modlitwy, gdzie sprawuje się i przechowuje Eucharystię.

Kościół jako budynek jest domem modlitwy, w którym gromadzą się wierni, sprawuje się i przechowuje Eucharystię, a czczona jest obecność Chrystusa (parafraza). - Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1181, wyd. Pallottinum, 1994

Z tego wynikają konkretne wymagania wobec architekta. Projekt z 1933 roku musiał je spełnić:

• Prezbiterium: wydzielone miejsce dla ołtarza i celebransa.
• Ołtarz: centralny punkt sprawowania Eucharystii, w Dubiecku od 1973 roku marmurowy.
• Nawy dla wiernych: trzy nawy i transept dają miejsce zgromadzeniu.
• Miejsce chrztu: chrzcielnica, którą dawna strona parafii wymieniała wśród rzeczy do obejrzenia.
• Miejsce przechowywania Eucharystii, o którym mówi KKK 1183.

Czym różni się poświęcenie od dedykacji kościoła?

Poświęcenie (benedictio) jest obrzędem prostszym. Dedykacja, nazywana tradycyjnie konsekracją, jest obrzędem uroczystym. Kan. 1217 zastrzega ją dla katedr i kościołów parafialnych. Według dzisiejszego „Obrzędu poświęcenia kościoła i ołtarza” (1977) dedykacja obejmuje modlitwę poświęcenia, namaszczenie ołtarza i ścian krzyżmem, okadzenie oraz oświetlenie ołtarza. W 1952 roku w Dubiecku obowiązywał jeszcze dawny, przedsoborowy pontyfikał. Kolejność obrzędów była więc inna, choć cel ten sam.

Jakie wezwanie otrzymał kościół w 1952 roku?

W 1952 roku kościół otrzymał wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Drugie wezwanie łączy go z drewnianym kościołem konsekrowanym w 1755 roku. Wspomnienie Niepokalanego Serca NMP przypada w sobotę po uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Jak oglądać architekturę kościoła podczas wizyty?

Architekturę kościoła w Dubiecku najlepiej oglądać w pięciu krokach: najpierw fasada z kamiennym krzyżem, potem wieża, transept od boku, okna, a na końcu wnętrze. Wnętrze warto oglądać poza nabożeństwami, najlepiej po Mszy w dzień powszedni, gdy działa kancelaria (dubiecko.przemyska.pl, stan na październik 2026).

Od czego zacząć oglądanie bryły?

Zacznij od placu przed fasadą, z odpowiedniego dystansu. Tę kolejność sprawdziłem na sobie przy kilku przejściach przez Dubiecko:

1. Fasada i krzyż: stań na wprost i obejrzyj kamienny krzyż z lat 1948-1950 na szczycie.
2. Wieża: odejdź kilkanaście kroków, żeby zobaczyć jej stopniowanie w całości.
3. Transept od boku: obejdź kościół, bo dopiero z boku czuć 41 metrów szerokości.
4. Okna: porównaj okulusy z oknami łukowymi i wypatrz zielone oraz niebieskie szkło.
5. Wnętrze: na koniec polichromia Jakubczyka, ołtarz główny, prospekt organowy i chrzcielnica.

Ten sam plac ma za sobą kilka wcześniejszych świątyń. Ich historię zebrałem w tekście pięć świątyń na jednym placu.

Czy kościół można zwiedzać poza Mszą?

To zależy od dostępności kościoła w danym dniu. Według dawnej strony parafii z 2017 roku zwiedzanie polichromii, ołtarza, prospektu organowego i chrzcielnicy wymagało wcześniejszego umówienia. Aktualne zasady najprościej ustalić w kancelarii, która przyjmuje w dni powszednie po Mszy świętej. W czasie nabożeństw nie chodzi się po kościele z aparatem.

Gdzie sprawdzić aktualne godziny Mszy?

Aktualne godziny publikuje oficjalna strona parafii dubiecko.przemyska.pl, w zakładkach „ogłoszenia” i „intencje”. Stan na październik 2026 według tej strony:

• Niedziele i uroczystości: 7:00, 8:30, 11:30 i 16:00 w Dubiecku.
• Niedziela 10:00: Msza w kościele filialnym w Słonnem, pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.
• Dni powszednie: 6:30 i 18:00.
• Kancelaria: w dni powszednie po Mszy świętej.

Przed przyjazdem sprawdź godziny jeszcze raz, bo w święta i wakacje mogą się zmienić. Jeśli zostaje Ci czas, po drugiej stronie miejscowości stoi dawna cerkiew w Dubiecku. Jest też pałac Krasickich z parkiem, w którym w 1735 roku urodził się Ignacy Krasicki. Na dłuższy dzień w dolinie Sanu polecam jeszcze Krasiczyn i zamek Krasickich.

Co wiemy na pewno, a czego źródła nie podają

Pewne są nazwiska autorów projektu, data jego zatwierdzenia (6.06.1933), wymiary 49 x 41 m oraz daty budowy i konsekracji (1934-1952). Źródła parafialne i Wikipedia nie podają natomiast numeru wpisu do rejestru zabytków, nazwy stylu architektonicznego ani biogramów Pisiewicza i Krzywobłockiego (stan na październik 2026).

Zebrałem to w dwóch listach, żeby nikt nie wziął domysłu za fakt:

• Pewne: projekt Pisiewicza i Krzywobłockiego zatwierdzony 6 czerwca 1933 roku.
• Pewne: cztery wcześniej odrzucone projekty z lat 1904-1931.
• Pewne: wymiary, trzy nawy, jedna wieża, trzy ołtarze.
• Pewne: konsekracja 24.08.1952 przez bp. Franciszka Bardę.

• Brak w źródłach: numer w rejestrze zabytków.
• Brak w źródłach: nazwa stylu architektonicznego w literaturze.
• Brak w źródłach: daty życia i inne realizacje obu architektów.
• Brak w źródłach: koszty budowy i rok wykonania polichromii.
• Brak w źródłach: jednoznaczne potwierdzenie, że projektant ławek ks. J. Mucha to ten sam ks. Józef Mucha, który w 1948 roku był wikariuszem. Inicjał pasuje, ale żadne źródło tego nie łączy.

Czy kościół jest w rejestrze zabytków?

Nie znalazłem potwierdzonego numeru wpisu kościoła do rejestru zabytków. Dlatego nie piszę, że kościół jest zabytkiem rejestrowym. Status obiektu można sprawdzić w serwisie zabytek.pl, który prowadzi Narodowy Instytut Dziedzictwa.

Dlaczego nie podaję nazwy stylu architektonicznego?

Nie podaję jej, bo żadne z dostępnych mi źródeł nie przypisuje kościołowi stylu. Opis wieży, okulusów i pilastrów pochodzi z fotografii i z oglądania budynku. Nazwa stylu wymagałaby źródła z historii architektury, którego nie mam.

Gdzie szukać dokumentacji projektowej?

Najpierw w archiwum archidiecezji przemyskiej, do której należy parafia w dekanacie Dubiecko. Tam trafiała korespondencja parafii z kurią. Drugim miejscem jest kancelaria parafii, a trzecim zasoby po Politechnice Lwowskiej. Badacz powinien wcześniej napisać do archiwum o warunkach korzystania z akt.

Najczęściej zadawane pytania

Z czego zbudowano kościół w Dubiecku?

Kościół jest murowany z cegły. Od 1937 roku parafia wypalała ją we własnej cegielni w Śliwnicy. Pilastry wykonano z szarego kamienia, a krzyż na fasadzie wyrzeźbiono w kamieniu.

Kto poświęcił kamień węgielny pod kościół w Dubiecku?

Kamień węgielny poświęcił 16 lipca 1934 roku ks. infułat Stefan Momidłowski. Wybrano dzień odpustu Matki Bożej Szkaplerznej, obchodzony wtedy w parafii. Od tej chwili do konsekracji minęło 18 lat.

Ile waży kamienny krzyż na fasadzie kościoła?

Krzyż waży blisko 3 tony i składa się z kilku części. Według kroniki parafii rzeźbiono go zimą 1948/49, a poświęcono 30 października 1950 roku. Powstał więc dwa lata przed konsekracją kościoła.

Co stało się ze starym drewnianym kościołem?

W 1926 roku przeniesiono go w całości na zachód, do ogrodu organisty. Nabożeństwa odprawiano w nim do 1952 roku, a sam budynek stał do 1957 roku. Był to barokowy kościół z jodły z lat 1751-1753, konsekrowany w 1755 roku.

Gdzie dziś znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej?

Obraz Matki Bożej Bolesnej znajduje się w odnowionym barokowym ołtarzu w bocznej kaplicy kościoła. Umieszczono go tam w 1956 roku, cztery lata po przeniesieniu go do nowej świątyni. To obraz typu Pieta z przełomu XVI i XVII wieku, z inskrypcją z 1753 roku.

Kiedy przypada odpust w parafii Dubiecko?

Aktualnej daty odpustu nie udało mi się potwierdzić. W 1934 roku parafia obchodziła odpust Matki Bożej Szkaplerznej, 16 lipca. Obecny termin podaje oficjalna strona dubiecko.przemyska.pl w ogłoszeniach parafialnych.

Czy architekt Tadeusz Pisiewicz to krewny Krzysztofa Piesiewicza?

Nic na to nie wskazuje, a nazwiska różnią się pisownią: Pisiewicz i Piesiewicz. Tadeusz Pisiewicz był profesorem Politechniki Lwowskiej i współautorem projektu kościoła z 1933 roku. Krzysztof Piesiewicz to inna, współczesna postać życia publicznego. Źródła o Dubiecku nie wspominają o żadnym pokrewieństwie.

Źródła i literatura

1. Parafia Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku - Historia parafii, stan na 2026.
2. Parafia Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku - strona oficjalna (Msze, kancelaria, ogłoszenia), stan na październik 2026.
3. Wikipedia: Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Dubiecku, 2026.
4. Wikipedia: Dubiecko, 2026.
5. Dawna strona parafiadubiecko.pl w Internet Archive, kronika budowy kościoła i opis obrazu Matki Bożej Bolesnej, zrzuty z lat 2017-2020.
6. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1179-1186, Pallottinum, Poznań 1994.
7. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1214 i 1217, 1983.
8. Obrzęd poświęcenia kościoła i ołtarza (Ordo dedicationis ecclesiae et altaris), 1977.
9. Narodowy Instytut Dziedzictwa - zabytek.pl, rejestr zabytków nieruchomych, 2026.
10. Zdjęcie wyróżniające: MOs810, CC BY 4.0, Wikimedia Commons, strona pliku.