Budowa kościoła w Dubiecku 1934-1952 - od kamienia węgielnego do konsekracji

Tekst: Rafał Kustra · ostatnia zmiana 3.11.2026

Co znajdziesz w tekście

Budowa kościoła w Dubiecku w skrócie

Budowa kościoła w Dubiecku trwała 18 lat. Zaczęła się poświęceniem kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku, a skończyła konsekracją 24 sierpnia 1952 roku. Dziewięć z tych lat (1939-1948) zajęła przerwa wojenna. Murowany kościół Niepokalanego Serca NMP, zaprojektowany przez profesorów Politechniki Lwowskiej, konsekrował bp Franciszek Barda. Dziś świątynia należy do archidiecezji przemyskiej (Wikipedia; Historia parafii, dubiecko.przemyska.pl).

Przy Dubiecku rozmowa często schodzi na Ignacego Krasickiego i pałac nad Sanem. Kościół przy ulicy Krasickiego ma jednak historię, która mówi o tej miejscowości równie dużo. Pomysł na nową świątynię padł w 1901 roku, a pierwszą Mszę w gotowych murach odprawiono pół wieku później. Dla parafii oznaczało to pracę dwóch pokoleń. Na dłuższe wędrówki po Pogórzu Dynowskim zabieram ze sobą tę oś czasu, bo dobrze tłumaczy, dlaczego ten kościół wygląda tak, jak wygląda:

• 1901 - komitet parafialny podejmuje myśl budowy nowego kościoła.
• 1933 - 6 czerwca zatwierdzono projekt Tadeusza Pisiewicza i Aleksandra Krzywobłockiego.
• 1934 - 16 lipca ks. infułat Stefan Momidłowski poświęca kamień węgielny.
• 1939-1948 - prace stoją, a Niemcy zabierają materiały budowlane.
• 1952 - 24 sierpnia bp Franciszek Barda konsekruje kościół.

Jak powstał kościół w Dubiecku?

Kościół w Dubiecku powstał w czterech etapach. Najpierw przyszła decyzja komitetu parafialnego z 4 sierpnia 1901 roku. Potem długo szukano projektu, aż 6 czerwca 1933 roku zatwierdzono plan profesorów Politechniki Lwowskiej. W latach 1934-1939 trwała budowa, przerwana wojną, a w latach 1948-1952 parafia ją dokończyła. Tak podaje historia parafii na dawnej stronie parafii (zrzut z 2020 r.) i na dubiecko.przemyska.pl.

Nowy kościół stanął w miejscu, gdzie wcześniej stały inne świątynie. Na tym placu około 1600 roku zbudowano kaplicę Podwyższenia Krzyża Świętego. Po 1626 roku, gdy Jerzy Krasicki zburzył pierwszy kościół św. Mikołaja, kaplicę rozbudowano i przeniesiono do niej parafię. Później stanął tu barokowy kościół drewniany z lat 1751-1753. Całą tę sekwencję opisuję szerzej w tekście o tym, jak kolejne kościoły na jednym placu zastępowały się przez ponad trzy stulecia.

Komitet z 1901 roku i zapis ks. Michała Górnickiego

Wszystko zaczęło się w 1898 roku. W grudniu tego roku proboszczem w Dubiecku został ks. Michał Górnicki, a 4 sierpnia 1901 roku komitet parafialny podjął myśl budowy nowego kościoła. Stary, drewniany kościół z XVIII wieku przestawał wystarczać. Ks. Górnicki związał z tym planem całe swoje życie: później zapisał majątek na budowę.

Dlaczego komisja z 1914 roku otworzyła drogę do budowy?

Komisja konserwatorska 16 maja 1914 roku uznała stary kościół za niezabytkowy, więc jego obecność przestała blokować nową budowę. Niewiele potem wybuchła I wojna światowa i plany znowu odłożono. Według historii parafii zanim zatwierdzono ostateczny projekt, odrzucono cztery wcześniejsze:

1. Projekt Stanisława Majerskiego z Przemyśla z 1904 roku, odrzucony ostatecznie w 1927 roku.
2. Projekt Stanisława Bergmana z Krosna z 1928 roku.
3. Projekt Janusza Witwickiego ze Lwowa z 1930 roku.
4. Projekt Kazimierza Osińskiego z Przemyśla z 1931 roku.
5. Projekt profesorów Tadeusza Pisiewicza i Aleksandra Krzywobłockiego, zatwierdzony 6 czerwca 1933 roku i zrealizowany.

Gdzie odprawiano Msze w czasie budowy?

Przez cały czas budowy Msze odprawiano w starym drewnianym kościele. W 1926 roku przeniesiono go w całości na zachód, do ogrodu organisty, żeby zwolnić plac. Nabożeństwa odbywały się w nim do 1952 roku, a sam budynek stał do 1957 roku. Parafia przez prawie trzydzieści lat modliła się więc tuż obok rosnących murów nowej świątyni.

Kamień węgielny 16 lipca 1934 roku

Kamień węgielny pod kościół w Dubiecku poświęcił 16 lipca 1934 roku ks. infułat Stefan Momidłowski. Termin nie był przypadkowy. Uroczystość przypadła w dzień odpustu parafialnego ku czci Matki Bożej Szkaplerznej, który parafia obchodziła wtedy 16 lipca. Tak podaje dawna strona parafii w zrzucie z lutego 2020 roku.

Kamień węgielny to pierwszy, symboliczny element fundamentów. Jego poświęcenie otwiera budowę świątyni, ale jeszcze jej nie konsekruje. W Dubiecku od tego aktu do pierwszej liturgii w gotowym wnętrzu minęło osiemnaście lat.

Kto poświęcił kamień węgielny?

Poświęcenia dokonał ks. infułat Stefan Momidłowski. Historia parafii nie opisuje szczegółowo przebiegu uroczystości, więc nie dopisuję tu ani listy gości, ani treści aktu erekcyjnego. Kronika podaje datę, osobę i okazję, i na tym poprzestaję.

Dlaczego akurat dzień Matki Bożej Szkaplerznej?

Kamień poświęcono w dzień odpustu parafialnego, bo właśnie wtedy zbierała się najliczniejsza wspólnota. Poza tym w 1934 roku parafia obchodziła odpust Matki Bożej Szkaplerznej. Kilka rzeczy dobrze tu rozdzielić:

• Wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel przypada w kalendarzu liturgicznym 16 lipca.
• Odpust parafialny w Dubiecku w 1934 roku obchodzono ku czci Matki Bożej Szkaplerznej, według dawnej strony parafii.
• Kościół ma dziś wezwanie Niepokalanego Serca NMP, a jego wspomnienie przypada w sobotę po uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa.
• Aktualną datę i tytuł odpustu w Dubiecku podaje oficjalna strona parafii, dubiecko.przemyska.pl, i tam warto ją sprawdzić przed przyjazdem.

Kto sfinansował budowę kościoła?

Budowę kościoła w Dubiecku w dużej mierze umożliwił ks. Michał Górnicki. Był proboszczem od grudnia 1898 roku, zapisał swój majątek na budowę i zmarł 22 lipca 1936 roku. Rok później parafia uruchomiła własną cegielnię w Śliwnicy. Tak podaje historia parafii na dawnej stronie parafii (zrzut z 2020 r.). Kroniki nie podają ani wartości zapisu, ani kosztu całej budowy.

Zapis ks. Michała Górnickiego i zmiana proboszcza w 1936 roku

Śmierć ks. Górnickiego dwa lata po poświęceniu kamienia węgielnego mogła zatrzymać prace. Parafia przejęła jednak zapis i budowała dalej. Kolejność zmian była taka:

1. 22 lipca 1936 roku umiera ks. Michał Górnicki, inicjator budowy i darczyńca.
2. Parafią tymczasowo zarządza administrator ks. Ignacy Kociak.
3. 2 grudnia 1936 roku proboszczem zostaje ks. Bronisław Jedziniak.
4. W 1937 roku parafia otwiera cegielnię w Śliwnicy.

Skąd pochodziła cegła? Parafialna cegielnia w Śliwnicy (1937)

Cegła na mury pochodziła w dużej części z parafialnej cegielni w Śliwnicy, uruchomionej w 1937 roku. Kościół jest murowany z cegły, co potwierdza Wikipedia. Własna cegielnia oznaczała, że parafia nie musiała kupować całego materiału na rynku. Ta decyzja dobrze pokazuje, jak budowano wiejskie i małomiasteczkowe kościoły w Polsce międzywojennej: z zapisów duchownych, z ofiar wiernych i z pracy własnych rąk.

Co stało się z budową w czasie wojny?

W czasie II wojny światowej budowa w Dubiecku stanęła na dziewięć lat, od 1939 do 1948 roku. Historia parafii podaje, że Niemcy zabrali zgromadzone materiały budowlane na odbudowę mostu. Przez cały ten czas wierni chodzili na Msze do przeniesionego w 1926 roku drewnianego kościoła. Opisuję to na podstawie dawnej strony parafii (zrzut z 2020 r.).

Według historii parafii prace przerwano w latach 1939-1948, a materiały zgromadzone na budowę Niemcy zabrali na odbudowę mostu. Historia parafii, dawna strona parafii pod adresem parafiadubiecko.pl, zrzut archiwalny z lutego 2020

Co Niemcy zabrali z placu budowy?

Niemcy zabrali materiały budowlane i przeznaczyli je na odbudowę mostu. Źródło nie wymienia nazwy mostu ani ilości materiału, więc nie zgaduję, o którą przeprawę chodziło i jak duże były straty. Dla parafii był to bolesny cios, bo cegielnię w Śliwnicy otwarto zaledwie dwa lata wcześniej.

Dlaczego budowa trwała tak długo?

Budowa trwała 18 lat, bo prace przerwała wojna, a wcześniej parafia straciła inicjatora przedsięwzięcia. Złożyło się na to kilka powodów:

• Śmierć ks. Michała Górnickiego w lipcu 1936 roku i zmiana proboszcza w grudniu tego roku.
• Wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 roku i przerwanie wszystkich prac.
• Utrata materiałów budowlanych, które Niemcy zabrali na odbudowę mostu.
• Wznowienie budowy dopiero w 1948 roku, w powojennych realiach.
• Duża skala obiektu: 49 metrów długości i 41 metrów szerokości w transepcie (Wikipedia).

Wznowienie prac w 1948 roku

Prace wznowiono w 1948 roku. Proboszczem był wtedy ks. Kazimierz Lisowicz, a budową w praktyce kierował wikariusz ks. Józef Mucha. W ciągu czterech lat, do 1952 roku, parafia wykonała kamienny krzyż na fasadę, okna, wieżę i tynki, a także sprowadziła dzwony z przemyskiej ludwisarni. Podaję to za historią parafii (zrzut z 2020 r.).

Kto prowadził budowę po wojnie?

Budowę po wojnie prowadził wikariusz ks. Józef Mucha, a proboszczem był ks. Kazimierz Lisowicz. Jedno zastrzeżenie: Wikipedia podaje, że ławki i ołtarze boczne zaprojektował „ks. J. Mucha”. Żadne z dostępnych mi źródeł nie łączy wprost obu wzmianek, więc nie utożsamiam tych osób, choć zbieżność inicjału łatwo zauważyć.

Krzyż, okna, dzwony i wieża: lata 1948-1952

Ten etap najlepiej widać z ulicy. Za każdym razem, gdy podchodzę pod fasadę, szukam wzrokiem kamiennego krzyża na jej szczycie. Ma za sobą dość niezwykłą historię, podobnie jak okna. Kolejno działo się to:

1. Zimą 1948/49 wyrzeźbiono kamienny krzyż na fasadę. Składa się z kilku części, waży blisko 3 tony, a poświęcono go 30 października 1950 roku.
2. W 1949 roku sprowadzono z Bielska żelazne ramy okienne.
3. W 1951 roku kupiono szkło zielone i niebieskie, które przewożono nocą furmankami.
4. 22 września 1951 roku poświęcono nowe dzwony z ludwisarni Jana Felczyńskiego z Przemyśla.
5. W latach 1951-1952 powstały wieża i tynki.
6. 19 sierpnia 1952 roku zawieszono dzwony, pięć dni przed konsekracją.

Kiedy zbudowano wieżę i zawieszono dzwony?

Wieżę zbudowano w latach 1951-1952, a dzwony zawieszono 19 sierpnia 1952 roku. Parafia miała już wcześniej dwa dzwony, konsekrowane 28 października 1938 roku przez bp. Wojciecha Tomakę. Historia parafii nie wyjaśnia, co się z nimi stało w czasie wojny, więc zostawiam to pytanie otwarte. Na fotografiach z Wikimedia Commons wieża jest smukła, ciemna i wielostopniowa, wyraźnie odcina się od jasnej, ochrowej elewacji.

Konsekracja 24 sierpnia 1952 roku

Kościół w Dubiecku konsekrował 24 sierpnia 1952 roku bp Franciszek Barda. Nadał mu wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza (Wikipedia; dawna strona parafii). Tego samego dnia przeniesiono do nowego kościoła obraz Matki Bożej Bolesnej, a parafia zakończyła 18-letnią budowę.

Dzisiejsze prawo kanoniczne, czyli Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku w kan. 1217, nakazuje możliwie szybko po zakończeniu budowy poświęcić nowy kościół albo przynajmniej go pobłogosławić. Szczególną formę, czyli poświęcenie, przewiduje dla kościołów parafialnych. W 1952 roku obowiązywał jeszcze wcześniejszy kodeks z 1917 roku, ale sens obrzędu był ten sam: budynek zostaje trwale przeznaczony do kultu Bożego.

Pod jakim wezwaniem jest kościół w Dubiecku?

Kościół jest pod wezwaniem Niepokalanego Serca NMP oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Drugie wezwanie łączy go z barokowym kościołem drewnianym z lat 1751-1753, który konsekrowano w 1755 roku właśnie pod wezwaniem tych Apostołów. Nowa świątynia przejęła więc patronów po poprzedniczce, a do tego dostała nowe, maryjne wezwanie główne.

Przeniesienie obrazu Matki Bożej Bolesnej

Obraz Matki Bożej Bolesnej trafił do nowego kościoła w dniu konsekracji, a od 1956 roku wisi w odnowionym barokowym ołtarzu bocznej kaplicy. To Pieta namalowana olejem na płótnie na przełomie XVI i XVII wieku przez nieznanego autora. Nosi inskrypcję z 1753 roku. W tamtym roku obraz przemalował Mikołaj Tereinski (dawna strona parafii, zrzut z 2019 r.).

Co dokończono po 1952 roku?

Konsekracja nie zamknęła prac. Wyposażenie wnętrza dochodziło jeszcze przez dwie dekady:

• Organy 38-głosowe firmy Theodor Bochme poświęcił 21 października 1971 roku bp Ignacy Tokarczuk.
• Marmurowy ołtarz główny z relikwiami św. Marii Goretti konsekrował 25 listopada 1973 roku bp Stanisław Jakiel.
• Polichromię wykonał prof. Stanisław Jakubczyk z Krakowa (Wikipedia).
• Polichromię naw bocznych konserwowano w 2011 roku (dawna strona parafii, zrzut z 2019 r.).

Jakie są nazwy części kościoła?

Główne części kościoła to kruchta, nawa główna i nawy boczne, transept, prezbiterium z ołtarzem, kaplice, zakrystia, chór muzyczny i wieża. Kościół w Dubiecku ma trzy nawy, transept, jedną wieżę i trzy ołtarze. Mierzy 49 metrów długości i 41 metrów szerokości w transepcie, według Wikipedii. Nazwy podaję w znaczeniu, w jakim używa ich polska terminologia historii sztuki.

Czym jest transept?

Transept to poprzeczna nawa przecinająca nawę główną pod kątem prostym, zwykle przed prezbiterium. Rzut kościoła przyjmuje wtedy kształt krzyża. W Dubiecku właśnie transept wyznacza największą szerokość budowli: 41 metrów.

Nawa, prezbiterium, kruchta: krótki słowniczek

Podstawowe terminy objaśnia „Słownik terminologiczny sztuk pięknych” PWN. Poniżej podaję je w kolejności, w jakiej mija się je, wchodząc do kościoła:

• Kruchta to przedsionek przy wejściu, oddzielający wnętrze od ulicy.
• Nawa główna to centralna, zwykle najwyższa część wnętrza, w której zbierają się wierni.
• Nawy boczne biegną równolegle do głównej i są od niej oddzielone filarami lub arkadami.
• Prezbiterium to część z ołtarzem głównym, przeznaczona dla celebransa i służby liturgicznej.
• Zakrystia to pomieszczenie na szaty i naczynia liturgiczne, gdzie przygotowuje się liturgię.
• Chór muzyczny to empora, zwykle nad wejściem, na której stoją organy.
• Kaplica to wydzielona przestrzeń z osobnym ołtarzem. W Dubiecku w bocznej kaplicy znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej.

Jak te części wyglądają w Dubiecku?

We wnętrzu najbardziej przyciąga wzrok polichromia Stanisława Jakubczyka, która pokrywa nawy. Na dawnej stronie parafii (zrzut z 2017 r.) wymieniano jako warte obejrzenia polichromię, ołtarz, prospekt organowy i chrzcielnicę. Zwiedzanie trzeba było wtedy wcześniej umówić. Z zewnątrz uwagę zwracają okrągłe okna, okulusy, ułożone rytmicznie nad oknami zamkniętymi łukiem, oraz pilastry z szarego kamienia. Nazwy stylu architektonicznego świadomie nie podaję, bo nie znalazłem jej w źródłach.

Co to jest kościół?

Kościół to święty budynek przeznaczony do sprawowania kultu Bożego, do którego wierni mają prawo przychodzić, zwłaszcza na kult publiczny. Tak definiuje go Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku w kan. 1214. Słowo „Kościół” pisane wielką literą oznacza natomiast wspólnotę wierzących, co wykłada Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 752.

W parafrazie: przez kościół rozumie się święty budynek przeznaczony do sprawowania kultu Bożego, do którego wierni mają prawo przychodzić, zwłaszcza w celu kultu publicznego. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1214, wyd. polskie Pallottinum, 1983

Kościół jako budynek i jako wspólnota

Katechizm (KKK 752) podaje trzy znaczenia słowa Kościół w języku chrześcijańskim: zgromadzenie liturgiczne, wspólnotę lokalną i całą powszechną wspólnotę wierzących. Punkt 1180 łączy to z budynkiem. Widzialne kościoły nie są zwykłymi miejscami zgromadzeń, ale oznaczają i ukazują Kościół żyjący w danym miejscu.

W parafrazie: słowo Kościół oznacza zgromadzenie liturgiczne, a także wspólnotę lokalną lub całą powszechną wspólnotę wierzących. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 752, wyd. polskie Pallottinum, 1994

Czym różni się kościół od Kościoła?

Kościół pisany małą literą to budynek, a Kościół pisany wielką literą to wspólnota wierzących. Ta różnica w pisowni przydaje się także przy czytaniu historii Dubiecka:

• „kościół w Dubiecku” to murowana świątynia z lat 1934-1952 przy ul. Ignacego Krasickiego 20;
• „parafia w Dubiecku” to wspólnota lokalna, erygowana według tradycji między 1389 a 1407 rokiem z fundacji Piotra Kmity;
• „Kościół katolicki” to wspólnota powszechna, do której należy parafia w archidiecezji przemyskiej;
• „kościół filialny” to świątynia dojazdowa, w przypadku parafii Dubiecko kościół w Słonnem pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.

Parafia jest w tym sensie starsza od każdego ze swoich budynków. Zmieniały się kościoły, a wspólnota trwała. Dłuższą opowieść o niej znajdzie czytelnik w tekście historia parafii Dubiecko.

Oś czasu budowy w jednej tabeli

Oś czasu budowy kościoła w Dubiecku obejmuje 51 lat, od decyzji komitetu parafialnego w 1901 roku do konsekracji w 1952 roku. Same prace na placu trwały 18 lat, z dziewięcioletnią przerwą wojenną. Daty zestawiłem na podstawie historii parafii (dawna strona parafii, zrzuty z lat 2019-2020; dubiecko.przemyska.pl) oraz Wikipedii, stan na październik 2026.

Data	Wydarzenie	Osoba
4.08.1901	Komitet parafialny podejmuje myśl budowy	ks. Michał Górnicki
16.05.1914	Komisja konserwatorska uznaje stary kościół za niezabytkowy	-
1926	Przeniesienie starego kościoła do ogrodu organisty	-
6.06.1933	Zatwierdzenie projektu	Tadeusz Pisiewicz, Aleksander Krzywobłocki
16.07.1934	Poświęcenie kamienia węgielnego	ks. infułat Stefan Momidłowski
2.12.1936	Nowy proboszcz po śmierci ks. Górnickiego	ks. Bronisław Jedziniak
1937	Parafialna cegielnia w Śliwnicy	-
1939-1948	Przerwa w pracach, utrata materiałów	-
1948	Wznowienie budowy	ks. Kazimierz Lisowicz, ks. Józef Mucha
30.10.1950	Poświęcenie kamiennego krzyża na fasadzie	-
22.09.1951	Poświęcenie dzwonów z ludwisarni Felczyńskiego	-
24.08.1952	Konsekracja kościoła	bp Franciszek Barda

Ile trwały poszczególne etapy?

Od decyzji do kamienia węgielnego minęły 33 lata, a od kamienia do konsekracji 18 lat. Rozkład wygląda tak:

• 1901-1933: przygotowania, wojna światowa i pięć kolejnych projektów, razem 32 lata.
• 1934-1939: pierwszy etap prac i cegielnia w Śliwnicy, około 5 lat.
• 1939-1948: przestój i utrata materiałów, 9 lat.
• 1948-1952: krzyż, okna, wieża, dzwony, tynki i konsekracja, 4 lata.

Skąd pochodzą daty i dlaczego źródła różnią się szczegółowością?

Najdokładniejszą kronikę budowy publikowała dawna strona parafii, dostępna dziś w archiwach internetowych. Obecna strona parafii i Wikipedia podają mniej szczegółów, ale potwierdzają najważniejsze daty: projekt z 1933 roku, budowę w latach 1934-1952 i konsekrację. Dane, których nie ma w żadnym z tych źródeł, na przykład koszt budowy, pominąłem.

Najczęściej zadawane pytania

Ile lat trwała budowa kościoła w Dubiecku?

Od poświęcenia kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku do konsekracji 24 sierpnia 1952 roku minęło 18 lat. Dziewięć z nich, lata 1939-1948, zajęła przerwa wojenna. Licząc od decyzji komitetu parafialnego z 1901 roku, cała droga do nowej świątyni trwała 51 lat.

Kto był proboszczem w czasie budowy?

Budowę przygotował ks. Michał Górnicki, proboszcz od 1898 roku, zmarły 22 lipca 1936 roku. Po krótkim okresie administracji ks. Ignacego Kociaka proboszczem od 2 grudnia 1936 roku był ks. Bronisław Jedziniak. Przy wznowieniu prac w 1948 roku proboszczem był ks. Kazimierz Lisowicz, a pracami kierował wikariusz ks. Józef Mucha.

Czy stary drewniany kościół jeszcze stoi?

Nie. Barokowy kościół drewniany z lat 1751-1753 przeniesiono w 1926 roku do ogrodu organisty. Odprawiano w nim nabożeństwa do 1952 roku, a stał do 1957 roku. Dalszych losów budynku historia parafii nie opisuje.

Gdzie stał pierwszy kościół w Dubiecku?

Pierwszy kościół, drewniany pw. św. Mikołaja, ufundował Piotr Kmita między 1389 a 1407 rokiem. Stał w dzisiejszym parku pałacowym, w miejscu zwanym Krasiczynkiem, gdzie dziś stoi kamienny krzyż. Kościół zburzył w 1626 roku Jerzy Krasicki.

Czym konsekracja różni się od poświęcenia kamienia węgielnego?

Poświęcenie kamienia węgielnego rozpoczyna budowę, a konsekracja kończy ją uroczystym przeznaczeniem gotowego kościoła do kultu Bożego. Obecne prawo kanoniczne, KPK z 1983 roku w kan. 1217, przewiduje dla kościołów parafialnych właśnie uroczyste poświęcenie. W Dubiecku te dwa akty dzieliło 18 lat.

Czy można zwiedzać kościół w Dubiecku?

Tak, ale najlepiej wcześniej się umówić. Dawna strona parafii zachęcała do obejrzenia polichromii, ołtarza, prospektu organowego i chrzcielnicy po wcześniejszym uzgodnieniu terminu. Kancelaria parafialna jest czynna w dni powszednie po Mszy świętej, a godziny Mszy podaje oficjalna strona dubiecko.przemyska.pl.

Kto zaprojektował kościół w Dubiecku i czy jego projekt był pierwszy?

Kościół zaprojektowali profesorowie Politechniki Lwowskiej Tadeusz Pisiewicz i Aleksander Krzywobłocki. Ich projekt nie był pierwszy: zatwierdzono go 6 czerwca 1933 roku jako piąty z kolei, po odrzuceniu planów Majerskiego, Bergmana, Witwickiego i Osińskiego.

Źródła i literatura

1. Parafia pw. Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku - Historia parafii, dubiecko.przemyska.pl, 2026.
2. Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Dubiecku, Wikipedia, 2026.
3. Dubiecko, Wikipedia, 2026.
4. Historia parafii i Kult Matki Bożej Bolesnej, dawna strona parafii pod adresem parafiadubiecko.pl, zrzuty archiwalne z lat 2019-2020.
5. Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1214 i 1217, wyd. polskie Pallottinum, 1983.
6. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 752 i 1180, wyd. polskie Pallottinum, 1994.
7. Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Wydawnictwo Naukowe PWN.
8. Zdjęcie wyróżniające: MOs810, CC BY 4.0, Wikimedia Commons, strona pliku.