Drewniany kościół Szymona i Judy z 1755 roku - barok z jodły

Tekst: Rafał Kustra · ostatnia zmiana 9.11.2026

Co znajdziesz w tekście

Drewniany kościół Szymona i Judy z 1755 roku

Drewniany kościół Szymona i Judy w Dubiecku był barokową świątynią zbudowaną w latach 1751-1753 z fundacji Anny ze Starzechowskich Krasickiej. Wzniesiono go z jodły, na kamiennym cokole i pod gontowym dachem; konsekrowano go w 1755 roku. Budynek nie zachował się, lecz jego historia prowadzi do obecnego kościoła Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku.

Podczas wędrówek doliną Sanu łatwo dostrzec, że kościoły Pogórza Dynowskiego nie są pojedynczymi budowlami wyrwanymi z czasu. W Dubiecku kolejne świątynie zmieniały miejsce, materiał i skalę, ale zachowywały pamięć o ludziach, obrazach oraz patronach. Drewniany kościół z XVIII wieku był jednym z ważnych ogniw tej ciągłości.

Kto ufundował drewniany kościół w Dubiecku?

Drewniany kościół w Dubiecku ufundowała Anna ze Starzechowskich Krasicka, kolatorka miejscowej świątyni, a budowa trwała od 1751 do 1753 roku za probostwa ks. Mikołaja Witosławskiego. Taką informację podaje historia parafii na oficjalnej stronie parafii w Dubiecku, odczytana 27 października 2026 roku.

Kim była Anna ze Starzechowskich Krasicka?

Anna ze Starzechowskich Krasicka była kolatorką, czyli świecką patronką kościoła, związaną z rodem Krasickich. Źródła przypisują jej fundację świątyni oraz późniejszą fundację nowej, srebrnej i pozłacanej sukienki dla obrazu Matki Bożej Bolesnej w 1753 roku.

Termin „kolator” warto rozumieć historycznie. Nie oznacza on duchownego ani zarządcy parafii, lecz osobę lub ród, który miał związane z fundacją prawa i obowiązki wobec świątyni. W dawnych realiach obejmowały one zwłaszcza troskę o jej utrzymanie.

• Anna ze Starzechowskich Krasicka - źródła wskazują ją jako fundatorkę drewnianego kościoła z lat 1751-1753.
• Krasiccy - ród związany z Dubieckiem od XVII wieku i obecny w lokalnej historii także przez postać Ignacego Krasickiego.
• Kolatorka - świecka patronka świątyni, której rola wiązała się z fundacją i utrzymaniem kościoła.
• Rok 1753 - data łączy zakończenie budowy z pracami przy obrazie Matki Bożej Bolesnej.

Kiedy ks. Mikołaj Witosławski kierował parafią?

Ks. Mikołaj Witosławski był proboszczem w czasie budowy kościoła w latach 1751-1753. Źródła historyczne podają jego nazwisko przy fundacji Anny Krasickiej, lecz nie opisują szczegółowo podziału prac ani motywów podjęcia budowy.

To ważne ograniczenie. Historia lokalna staje się mniej wiarygodna, gdy do krótkiego zapisu dopisuje się gotowe opowieści o intencjach fundatorów. Pewne są osoby, lata i sam fakt budowy. Reszta pozostaje poza zachowanym przekazem.

1. Najpierw istniała w tym miejscu rozbudowana kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego, której początki źródła wiążą z około 1600 rokiem.
2. Następnie w latach 1751-1753 powstał drewniany kościół z fundacji Anny Krasickiej.
3. W 1755 roku świątynię konsekrowano pod wezwaniem świętych Szymona i Judy Tadeusza.
4. W 1935 roku przypadała dwusetna rocznica urodzin Ignacego Krasickiego, który urodził się w Dubiecku w 1735 roku.

Historia kościoła nie jest więc dodatkiem do dziejów pałacu Krasickich. To równoległa opowieść o mieszkańcach Dubiecka, ich miejscu modlitwy i materialnym wysiłku rozłożonym na pokolenia.

Jak wyglądał kościół z jodły z lat 1751-1753?

Kościół z lat 1751-1753 był drewnianą świątynią z jodły, ustawioną na kamiennym cokole i pokrytą gontem. Te trzy cechy są potwierdzone przez archiwalny opis historii parafii z 2020 roku; źródła nie zachowały natomiast wiarygodnego opisu jego wymiarów, układu wnętrza ani ołtarzy.

Z jakich materiałów zbudowano kościół z jodły?

Kościół zbudowano z drewna jodłowego, otrzymał kamienny cokół i dach kryty gontem. Jodła, kamień oraz gont tworzyły zestaw znany z dawnego budownictwa sakralnego Karpat, ale nie upoważnia to do odtwarzania szczegółów, których dubieckie źródła nie podają.

Barokowy kościół drewniany nie musi wyglądać jak każdy inny kościół drewniany z regionu. Porównania z Haczowem czy Bliznem pomagają zrozumieć materiał i krajobraz epoki, nie są jednak rekonstrukcją świątyni z Dubiecka.

• Jodła - była podstawowym materiałem konstrukcyjnym kościoła z lat 1751-1753.
• Kamienny cokół - oddzielał drewnianą konstrukcję od gruntu i stanowił trwałą podstawę budowli.
• Gont - pokrywał dach świątyni, zgodnie z archiwalnym opisem jej dziejów.
• Barok - określa epokę budowy, lecz nie pozwala samodzielnie ustalić wyglądu wnętrza kościoła.
• Brak zachowanego opisu - nie pozwala przypisywać kościołowi konkretnych wymiarów, ołtarzy ani dekoracji.

Gdzie stał drewniany kościół Szymona i Judy?

Drewniany kościół stanął na miejscu rozbudowanej kaplicy Podwyższenia Krzyża Świętego, czyli tam, gdzie znajduje się obecny kościół w Dubiecku. Przed nim dzieje miejscowej wspólnoty obejmowały także drewniany kościół św. Mikołaja w dzisiejszym parku pałacowym.

Ta zmiana miejsc i budowli pozwala zobaczyć historię Dubiecka jako ciąg kolejnych świątyń, nie jako prostą wymianę starego na nowe. W tle pozostają San, Pogórze Dynowskie i pałac Krasickich, ale centrum tej opowieści stanowi konkretne miejsce kultu.

1. Kościół św. Mikołaja - pierwszy drewniany kościół parafialny stał w miejscu określanym dziś jako Krasiczynek.
2. Kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego - około 1600 roku powstała na miejscu dzisiejszego kościoła.
3. Kościół Szymona i Judy - zbudowano go w latach 1751-1753 w miejscu rozbudowanej kaplicy.
4. Obecny kościół - murowaną świątynię budowano w latach 1934-1952.

Wątek wcześniejszych wydarzeń rozwija tekst o misjach jezuitów z Jarosławia w Dubiecku, które przypadały na czas religijnych napięć XVI wieku.

Kim byli święci Szymon i Juda Tadeusz?

Święci Szymon Apostoł i Juda Tadeusz należą do Dwunastu wymienionych w Ewangelii według św. Łukasza 6,15-16. Ich wspomnienie liturgiczne przypada 28 października, a w Dubiecku byli patronami kościoła konsekrowanego w 1755 roku i pozostali drugimi patronami obecnej świątyni konsekrowanej w 1952 roku.

Kim był św. Szymon Apostoł?

Św. Szymon Apostoł, nazywany Gorliwym, jest wymieniony pośród Dwunastu Apostołów w Łk 6,15. W źródle biblijnym chodzi o konkretnego ucznia Jezusa, a nie o późniejsze lokalne tradycje czy domniemane wydarzenia z jego życia.

W przypadku patronów kościoła najuczciwiej jest oddzielić to, co mówi Pismo Święte, od przekazów rozwijanych przez wieki. Sama obecność Szymona w gronie Apostołów jest faktem biblijnym; szczegóły jego działalności po wydarzeniach opisanych w Nowym Testamencie należą do tradycji.

• Łk 6,15 - wymienia Szymona w katalogu Dwunastu Apostołów.
• Przydomek Gorliwy - odróżnia Szymona od św. Piotra, również noszącego to imię.
• Patron kościoła z 1755 roku - Szymon został wymieniony w wezwaniu dubieckiej świątyni razem z Judą Tadeuszem.
• Obecny kościół - zachował Szymona jako drugiego patrona przy wezwaniu Niepokalanego Serca NMP.

Czym Juda Tadeusz różni się od Judasza Iskarioty?

Juda Tadeusz to Apostoł wymieniony w Łk 6,16, odróżniony od Judasza Iskarioty także w J 14,22, gdzie pojawia się jako „Judasz, ale nie Iskariota”. Tradycja chrześcijańska łączy go z Listem Judy, lecz nie należy utożsamiać go z uczniem, który zdradził Jezusa.

Katalog Apostołów w Łk 6,15-16 wymienia Szymona i Judę, a Ewangelia według św. Jana 14,22 wyraźnie odróżnia Judę Apostoła od Judasza Iskarioty. - Biblia Tysiąclecia, wydanie V, 2000

1. Juda Tadeusz - jest Apostołem i współpatronem kościoła z 1755 roku.
2. Judasz Iskariota - to inna postać ewangeliczna, której nie należy utożsamiać z Judą Tadeuszem.
3. 28 października - jest wspólnym wspomnieniem liturgicznym świętych Apostołów Szymona i Judy.
4. Wezwanie dubieckie - źródła podają fakt konsekracji pod tym wezwaniem, bez wyjaśnienia powodów wyboru patronów.

Co oznacza konsekracja kościoła w 1755 roku?

Konsekracja kościoła w 1755 roku oznaczała uroczyste oddanie dubieckiej świątyni kultowi Bożemu pod wezwaniem świętych Szymona i Judy Tadeusza. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku w kan. 1217 zaleca uroczystą dedykację kościołów, zwłaszcza katedralnych i parafialnych.

Czym różni się konsekracja od poświęcenia kościoła?

Konsekracja, nazywana także dedykacją, jest uroczystą formą oddania kościoła Bogu, natomiast poświęcenie może mieć prostszy charakter obrzędowy. W języku potocznym te słowa bywają mieszane, lecz w prawie kanonicznym rozróżnienie ma znaczenie.

Kan. 1217 wskazuje, że nowo zbudowane kościoły należy jak najszybciej poświęcić albo konsekrować, a dla kościołów katedralnych i parafialnych zaleca się uroczystą dedykację. - Kodeks Prawa Kanonicznego, 1983

• Kościół w sensie kanonicznym - jest miejscem świętym przeznaczonym do sprawowania kultu publicznego, co wyjaśnia kan. 1214 KPK.
• Konsekracja z 1755 roku - dotyczyła drewnianego kościoła świętych Szymona i Judy Tadeusza.
• Konsekracja z 1952 roku - dotyczyła obecnego kościoła Niepokalanego Serca NMP oraz tych samych Apostołów.
• Wezwanie - nie jest nazwą budynku przypadkowo nadaną na mapie, lecz częścią jego tożsamości religijnej.

Dlaczego patroni z 1755 roku są ważni dziś?

Patroni z 1755 roku są ważni dziś, ponieważ święci Szymon i Juda Tadeusz pozostali drugimi patronami obecnego kościoła. Ciągłość wezwania łączy drewnianą świątynię z murowanym kościołem konsekrowanym 24 sierpnia 1952 roku przez bp. Franciszka Bardę.

Nie oznacza to, że oba budynki były takie same. Łączy je pamięć o patronach i miejscu, a odróżnia materiał, skala oraz czas powstania. W obecnym kościele warto też poznać polichromię Stanisława Jakubczyka w obecnym kościele.

1. Wezwanie świętych Szymona i Judy Tadeusza poświadcza konsekracja kościoła drewnianego w 1755 roku.
2. Obecny kościół otrzymał szersze wezwanie Niepokalanego Serca NMP oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza.
3. Data 24 sierpnia 1952 roku wyznacza konsekrację murowanej świątyni.
4. Źródła nie podają powodu, dla którego wybrano tych właśnie patronów w XVIII wieku.

Obraz Matki Bożej Bolesnej w drewnianym kościele

Obraz Matki Bożej Bolesnej był związany z drewnianym kościołem w Dubiecku co najmniej od XVIII wieku. W 1753 roku Mikołaj Tereinski przemalował wizerunek, Anna Krasicka ufundowała srebrną pozłacaną sukienkę, a wizytacja z 1775 roku odnotowała przy nim 80 wotów.

Jak zmieniono obraz Matki Bożej Bolesnej w 1753 roku?

W 1753 roku Mikołaj Tereinski przemalował obraz Matki Bożej Bolesnej, a Anna Krasicka ufundowała nową srebrną, pozłacaną sukienkę. Na obrazie znajduje się inskrypcja z datą 1753: „Deo Optimo Maximo et Dolorosae Mariae Virgini”.

Wizerunek typu Pieta przedstawia Maryję Bolesną. Zgodnie z tradycją Kościoła cześć oddawana obrazowi nie zatrzymuje się na materiale dzieła, lecz odnosi się do osoby przedstawionej. Nie należy jednak przypisywać obrazowi automatycznego działania ani gwarantowanego skutku modlitwy.

• Mikołaj Tereinski - według archiwalnego opisu przemalował obraz w 1753 roku.
• Anna Krasicka - ufundowała srebrną pozłacaną sukienkę dla wizerunku.
• Matka Boża Bolesna - jest tematem obrazu typu Pieta związanego z dubiecką historią.
• Inskrypcja z 1753 roku - wskazuje datę prac przy obrazie.

Co oznacza 80 wotów przy obrazie w 1775 roku?

Osiemdziesiąt wotów odnotowanych podczas wizytacji w 1775 roku świadczy o rozwiniętej pobożności wiernych wokół obrazu Matki Bożej Bolesnej. Wota są darami składanymi jako znak wdzięczności lub prośby, lecz same w sobie nie są dowodem na konkretny, możliwy do odtworzenia cud.

W 1810 roku rząd austriacki skonfiskował srebrną sukienkę obrazu. Dalsza historia wizerunku prowadzi do 24 sierpnia 1952 roku, gdy przeniesiono go do nowego kościoła, a od 1956 roku znajduje się w odnowionym barokowym ołtarzu bocznej kaplicy.

1. W 1753 roku obraz przemalowano i otrzymał nową sukienkę fundacji Anny Krasickiej.
2. W 1775 roku wizytacja odnotowała przy nim 80 wotów.
3. W 1810 roku srebrną sukienkę skonfiskował rząd austriacki.
4. W 1952 roku obraz przeniesiono do obecnego kościoła w Dubiecku.
5. Od 1956 roku obraz znajduje się w odnowionym ołtarzu bocznej kaplicy.

O miejscu wizerunku po 1956 roku szerzej mówi artykuł barokowy ołtarz w kaplicy bocznej.

Co zdecydowała komisja konserwatorska w 1914 roku?

Komisja konserwatorska 16 maja 1914 roku uznała stary drewniany kościół w Dubiecku za niezabytkowy. Archiwalna historia parafii łączy tę decyzję z planami budowy nowej świątyni, lecz rozpoczęte działania przerwała I wojna światowa.

Dlaczego decyzja z 1914 roku nie wyjaśnia wszystkiego?

Decyzja z 1914 roku nie wyjaśnia pełnej historii budynku, ponieważ archiwalny zapis podaje jej wynik, a nie szczegółowe uzasadnienie konserwatorów. Nie można więc dopowiadać, że świątynia była w złym stanie, niecenna artystycznie albo przeznaczona do rozbiórki z jednego konkretnego powodu.

Z dzisiejszej perspektywy sam fakt, że kościół z 1755 roku oceniono jako niezabytkowy, jest ważny dla rozumienia zmiany kryteriów ochrony dziedzictwa. Nie wymaga to osądzania osób, które podejmowały decyzję ponad sto lat temu.

• 16 maja 1914 roku - komisja konserwatorska uznała kościół za niezabytkowy.
• I wojna światowa - przerwała budowę nowego kościoła planowaną przed konfliktem.
• Brak uzasadnienia - źródła nie pozwalają odtworzyć wszystkich argumentów komisji.
• Współczesna perspektywa - pomaga zauważyć, że ocena wartości drewnianej architektury zmieniała się w czasie.

Jak późniejsze remonty pokazują ciągłość troski o kościół?

Późniejsze remonty pokazują, że obecna świątynia także wymagała konserwacji: odnawiano polichromię naw bocznych w 2011 roku oraz prowadzono renowację ołtarza głównego. Te prace dotyczą obecnego kościoła, nie nieistniejącej świątyni z 1755 roku.

Rozróżnienie obiektów chroni przed częstym błędem: nie każdy element starej historii znajduje się fizycznie w obecnym budynku. Zachował się obraz Matki Bożej Bolesnej, natomiast drewniany kościół przestał istnieć po 1957 roku.

1. Historia drewnianego kościoła kończy się jako historia budynku po 1957 roku.
2. Historia obrazu Matki Bożej Bolesnej trwa w obecnym kościele.
3. Konserwacja polichromii w 2011 roku dotyczyła wnętrza murowanej świątyni.
4. Renowacja ołtarza głównego dotyczyła obecnego kościoła i jego wyposażenia.

Daty oraz zakres prac zestawia materiał o remontach kościoła i konserwacji ołtarza.

Co stało się z kościołem po 1926 roku?

W 1926 roku drewniany kościół z 1755 roku przeniesiono w całości na zachód, do ogrodu organisty. W przeniesionym budynku odprawiano nabożeństwa do 1952 roku, a sam kościół stał do 1957 roku; źródła nie opisują przyczyny ani sposobu jego późniejszego zniknięcia.

Jak długo odprawiano nabożeństwa w przeniesionym kościele?

Nabożeństwa w przeniesionym drewnianym kościele odprawiano do 1952 roku. Ta data łączy się z konsekracją nowego, murowanego kościoła 24 sierpnia 1952 roku oraz przeniesieniem do niego obrazu Matki Bożej Bolesnej.

Przeniesienie budynku nie było więc natychmiastowym końcem jego funkcji. Przez ponad ćwierć wieku dawna świątynia nadal służyła wspólnocie, choć stała już w innym miejscu niż pierwotnie.

• 1926 rok - kościół przeniesiono na zachód do ogrodu organisty.
• 1952 rok - nabożeństwa w drewnianym budynku trwały do konsekracji nowej świątyni.
• 24 sierpnia 1952 roku - obecny kościół konsekrował bp Franciszek Barda.
• Obraz Matki Bożej Bolesnej - został w 1952 roku przeniesiony do nowego kościoła.

Czy drewniany kościół z Dubiecka jeszcze istnieje?

Nie, drewniany kościół z Dubiecka nie istnieje jako budynek: archiwalna historia parafii podaje, że stał do 1957 roku. Nie należy jednak twierdzić, że został spalony, rozebrany lub zniszczony w konkretny sposób, ponieważ przyczyny zniknięcia nie opisują dostępne źródła.

To przykład historii, w której granica wiedzy jest równie ważna jak znane fakty. Materialnym świadkiem dawnej świątyni pozostaje przede wszystkim obraz Matki Bożej Bolesnej, nie zaś sama drewniana konstrukcja.

1. Kościół z 1755 roku przestał stać po 1957 roku, ale źródła nie podają dokładnych okoliczności.
2. Obraz Matki Bożej Bolesnej przetrwał i znajduje się w obecnym kościele.
3. Wezwanie świętych Szymona i Judy Tadeusza przetrwało jako część patronatu obecnej świątyni.
4. Współczesny kościół jest murowany, dlatego nie należy go mylić z drewnianą budowlą z XVIII wieku.

Gdzie zobaczyć podobne drewniane kościoły na Podkarpaciu?

Podobne drewniane świątynie warto poznawać na Podkarpaciu przede wszystkim w Haczowie i Bliznem, wpisanych w 2003 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część „Wooden Churches of Southern Małopolska”. Z Dubiecka można też rozpocząć trasę Szlakiem Architektury Drewnianej, sprawdzając aktualne zasady zwiedzania u gospodarzy konkretnych obiektów.

Dlaczego Haczów i Blizne są ważne dla architektury drewnianej?

Haczów i Blizne są ważne, ponieważ UNESCO objęło je wpisem „Drewniane kościoły południowej Małopolski” w 2003 roku. Ich status pomaga zrozumieć rangę drewnianego budownictwa sakralnego regionu, choć nie zastępuje nieistniejącego kościoła dubieckiego ani nie odtwarza jego wyglądu.

Miejsce	Co łączy je z Dubieckiem	Co je odróżnia
Dubiecko	Dawny kościół drewniany z jodły, kamiennego cokołu i gontu.	Świątynia z 1755 roku nie zachowała się.
Haczów	Jest przykładem drewnianej architektury sakralnej Podkarpacia.	Kościół w Haczowie należy do wpisu UNESCO z 2003 roku.
Blizne	Pokazuje historyczne znaczenie drewnianych kościołów regionu.	Kościół w Bliznem również znajduje się na Liście UNESCO.

• UNESCO 2003 - obejmuje drewniane kościoły południowej Małopolski, w tym Haczów i Blizne.
• Szlak Architektury Drewnianej - pomaga zaplanować trasę po obiektach Podkarpacia.
• Aktualne zwiedzanie - godziny i warunki trzeba sprawdzić na oficjalnych stronach poszczególnych obiektów.
• Dubiecko - przypomina o drewnianej świątyni, której budynek nie zachował się.

Co jeszcze zobaczyć w Dubiecku podczas takiej trasy?

W Dubiecku można zestawić historię drewnianego kościoła z dawną cerkwią Podniesienia Krzyża Świętego, która dziś pełni funkcję galerii, oraz z pałacem Krasickich i parkiem. To są wątki krajoznawcze, odrębne od historii parafii, ale razem dobrze pokazują wielowarstwową przeszłość miejscowości nad Sanem.

Po drodze przez okolice warto pamiętać, że sanktuaria i kościoły mają własne zasady dostępności. Informacje o trasie do Kalwarii Pacławskiej oraz aktualnym zwiedzaniu należy sprawdzić w źródłach oficjalnych.

1. Rozpocznij trasę w Dubiecku od obecnego kościoła i historii obrazu Matki Bożej Bolesnej.
2. Obejrzyj dawną cerkiew Podniesienia Krzyża Świętego jako odrębny zabytek miejscowości.
3. Wybierz Haczów albo Blizne jako cel poznawania zachowanej architektury drewnianej.
4. Sprawdź aktualne godziny, bilety i zasady wejścia bezpośrednio u gospodarzy odwiedzanych obiektów.

Najczęściej zadawane pytania

Ile lat ma najstarszy kościół w Polsce?

To zależy od tego, czy chodzi o świątynię murowaną, czy drewnianą. Najstarsze murowane kościoły w Polsce pochodzą z epoki romańskiej, a wśród drewnianych szczególnie znany jest kościół w Haczowie, związany z wpisem UNESCO z 2003 roku.

Drewniany kościół w Dubiecku był znacznie młodszy: zbudowano go w latach 1751-1753, a konsekrowano w 1755 roku.

Jaki jest jeden z najpiękniejszych kościołów w Polsce?

Nie ma jednego obiektywnego wyboru, bo piękno świątyni zależy od kryterium: architektury, malarstwa, historii albo znaczenia dla lokalnej wspólnoty. Dla miłośników drewna dobrym punktem odniesienia są kościoły w Haczowie i Bliznem, wpisane na Listę UNESCO.

W Dubiecku uwagę przyciąga obecny murowany kościół oraz historia nieistniejącej świątyni z jodły, która stała tu wcześniej.

Jakie drewniane kościoły znajdują się w Wielkopolsce?

W Wielkopolsce zachowało się wiele drewnianych kościołów, ale nie należą one do tej samej lokalnej historii co Dubiecko. Przy planowaniu wyjazdu najlepiej korzystać z regionalnych szlaków architektury drewnianej oraz oficjalnych stron obiektów.

Porównanie regionów pokazuje różnorodność drewnianego budownictwa, lecz nie pozwala dopowiadać szczegółów wystroju kościoła dubieckiego z 1755 roku.

Jakie drewniane kościoły znajdują się na Dolnym Śląsku?

Dolny Śląsk ma własne przykłady drewnianej architektury sakralnej, często związane z odmienną historią wyznaniową i polityczną regionu. W praktyce warto sprawdzić aktualne trasy oraz dostępność obiektów w oficjalnych serwisach lokalnych.

Dla historii Dubiecka bliższym kontekstem pozostają Podkarpacie, Pogórze Dynowskie oraz szlaki prowadzące do Haczowa i Bliznego.

Czy barokowy ołtarz bocznej kaplicy pochodzi z drewnianego kościoła?

Nie należy tego twierdzić, ponieważ dostępne źródła nie potwierdzają pochodzenia barokowego ołtarza bocznej kaplicy z drewnianej świątyni. Pewne jest jedynie, że obraz Matki Bożej Bolesnej umieszczono w odnowionym ołtarzu w 1956 roku.

Różnica między historią obrazu a historią samego ołtarza ma znaczenie, gdy opisuje się wyposażenie obecnego kościoła.

Czy obraz Matki Bożej Bolesnej ma związek z kościołem z 1755 roku?

Tak, obraz był czczony w epoce drewnianego kościoła i w 1753 roku został przemalowany przez Mikołaja Tereinskiego. Wizytacja z 1775 roku wymieniała przy nim 80 wotów, co dokumentuje jego znaczenie dla dawnej pobożności lokalnej.

W 1952 roku wizerunek przeniesiono do obecnego kościoła, dlatego stanowi najczytelniejszy materialny łącznik z dawną świątynią.

Źródła i literatura

Źródła lokalne

1. Parafia Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku, Historia parafii, odczyt 27.10.2026.
2. Dawna strona parafiadubiecko.pl, „Historia parafii”, archiwum Wayback Machine, zrzut z 2020 roku.
3. Dawna strona parafiadubiecko.pl, „Kult Matki Bożej Bolesnej”, archiwum Wayback Machine, zrzut z 2019 roku.

Źródła kościelne i konserwatorskie

1. Kodeks Prawa Kanonicznego, 1983, kan. 1214 i 1217.
2. Biblia Tysiąclecia, wydanie V, Poznań 2000, Łk 6,15-16 oraz J 14,22.
3. UNESCO World Heritage Centre, Wooden Churches of Southern Małopolska, wpis z 2003 roku.