Wojna i odbudowa 1939-1952 - przerwana budowa kościoła

Tekst: Rafał Kustra · ostatnia zmiana 10.11.2026

Co znajdziesz w tekście

Wojna i odbudowa 1939-1952: jak dokończono budowę kościoła w Dubiecku

Budowa kościoła w Dubiecku trwała od poświęcenia kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku do konsekracji 24 sierpnia 1952 roku, czyli 18 lat, choć prace były przerwane przez wojnę w latach 1939-1948. Kościół pw. Niepokalanego Serca NMP powstał dzięki kolejnym etapom pracy, od cegielni w Śliwnicy po wieżę, dzwony i blisko trzytonowy krzyż na fasadzie.

Na jakim etapie była budowa kościoła w 1939 roku?

Budowa kościoła w Dubiecku była rozpoczęta przed wojną, lecz źródła nie określają wysokości murów ani dokładnego stopnia zaawansowania prac we wrześniu 1939 roku. Pewne są daty poprzedzające przerwę: kamień węgielny poświęcono w 1934 roku, uruchomiono cegielnię w Śliwnicy, a w 1938 roku konsekrowano dwa dzwony.

Jak rozpoczęła się budowa od kamienia węgielnego w 1934 roku?

Pierwszym krokiem było poświęcenie kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku, w dniu odpustu Matki Bożej Szkaplerznej. Uroczystości przewodniczył ks. infułat Stefan Momidłowski. Sam projekt obecnego kościoła przygotowali profesorowie Politechniki Lwowskiej Tadeusz Pisiewicz i Aleksander Krzywobłocki, a zatwierdzono go 6 czerwca 1933 roku.

Ta data zamyka długi okres poszukiwania formy nowej świątyni. Wcześniej rozważano projekty Stanisława Majerskiego, Stanisława Bergmana, Janusza Witwickiego i Kazimierza Osińskiego. Ostatecznie wybrano projekt, według którego zbudowano murowany kościół z cegły, z trzema nawami, jedną wieżą i transeptem o szerokości 41 metrów.

• Kamień węgielny z 16 lipca 1934 roku wyznacza publiczny początek budowy obecnego kościoła.
• Projekt Tadeusza Pisiewicza i Aleksandra Krzywobłockiego zatwierdzono 6 czerwca 1933 roku.
• Obecna świątynia ma 49 metrów długości i 41 metrów szerokości w transepcie.
• Kościół budowano jako obiekt murowany z cegły, a nie jako kontynuację drewnianej świątyni z XVIII wieku.

Historia nowego budynku nie odcinała się od wcześniejszych dziejów miejsca. Starszy kościół przeniesiono w 1926 roku, o czym szerzej opowiada tekst przeniesienie starego kościoła w 1926. Dzięki temu nabożeństwa mogły odbywać się jeszcze przed konsekracją nowej świątyni.

Skąd brano cegłę i kto wspierał budowę przed wojną?

Cegłę na budowę przygotowywała parafialna cegielnia w Śliwnicy, uruchomiona w 1937 roku. To jeden z konkretnych śladów organizacji budowy, ponieważ nie chodziło wyłącznie o projekt architektoniczny, ale też o zapewnienie podstawowego materiału na miejscu.

Ważną postacią pierwszego etapu był ks. Michał Górnicki, proboszcz od grudnia 1898 roku. Zmarł 22 lipca 1936 roku i zapisał majątek na budowę kościoła. Od 2 grudnia 1936 roku proboszczem był ks. Bronisław Jedziniak. Te fakty pokazują ciągłość odpowiedzialności za inwestycję, której finału żaden z pierwszych organizatorów nie doczekał.

• Śliwnica była miejscem działania parafialnej cegielni w 1937 roku.
• Ks. Michał Górnicki zapisał majątek na budowę kościoła przed swoją śmiercią 22 lipca 1936 roku.
• Ks. Bronisław Jedziniak objął parafię 2 grudnia 1936 roku.
• Dwa dzwony konsekrował bp Wojciech Tomaka 28 października 1938 roku.

Budowa kościoła 1934-1952 nie była prostą realizacją jednego planu. Składała się z decyzji projektowych, zdobywania materiałów i pracy rozłożonej na dwie epoki polityczne. Jej pełną chronologię rozwija artykuł budowa kościoła 1934-1952 od kamienia węgielnego.

Co stało się z materiałami budowlanymi w czasie wojny?

Przerwana budowa kościoła w Dubiecku obejmuje lata 1939-1948. Według archiwalnej historii parafii zgromadzone materiały budowlane zabrali Niemcy na odbudowę mostu, lecz źródło nie wskazuje, o który most chodziło ani jaką ilość materiału wywieziono.

Dlaczego prace stanęły na dziewięć lat?

Prace stanęły, ponieważ wojna przerwała rozpoczętą inwestycję i pozbawiła ją zgromadzonych materiałów. Nie ma podstaw, by opisywać ten okres jako dokładnie udokumentowany etap robót budowlanych: lokalna relacja przekazuje sam fakt przerwy od 1939 do 1948 roku oraz zabrania materiałów.

Ta oszczędność w opowieści jest ważna. Łatwo byłoby dopowiedzieć nazwę mostu, trasę transportu albo rozmiar strat, ale nie potwierdzają ich dostępne źródła. Rzetelniejszy obraz pozostaje prosty: budowa była przerwana, a mieszkańcy wrócili do niej dopiero po wojnie.

• Przerwa budowlana trwała od 1939 do 1948 roku, czyli obejmowała dziewięć lat kalendarzowych.
• Niemcy zabrali materiały budowlane zgromadzone przy inwestycji na odbudowę mostu.
• Archiwalny przekaz nie podaje nazwy mostu ani ilości zabranych cegieł, drewna lub innych materiałów.
• Źródła nie opisują losów dwóch dzwonów konsekrowanych przez bp. Wojciecha Tomakę w 1938 roku.

Co wiadomo o dzwonach z 1938 roku?

O dzwonach konsekrowanych 28 października 1938 roku wiadomo jedynie, że istniały przed wojną i że obrzędu dokonał bp Wojciech Tomaka. Późniejsze źródła opisują już nowe dzwony Jana Felczyńskiego, poświęcone w 1951 roku, ale nie wyjaśniają losu wcześniejszego kompletu.

W lokalnej historii takie luki są częścią uczciwego opisu. Brak informacji nie uprawnia do łączenia faktów domysłem. Warto czytać dzieje świątyni także przez to, co zachowało się jedynie we fragmencie: datę, nazwisko, wzmiankę o poświęceniu.

• Rok 1938 pozostaje potwierdzoną datą konsekracji dwóch wcześniejszych dzwonów.
• Bp Wojciech Tomaka jest wskazany w archiwalnej historii jako konsekrator dzwonów z 1938 roku.
• Nowe dzwony z ludwisarni Jana Felczyńskiego pochodzą z etapu powojennego, a nie z 1938 roku.
• Nie należy utożsamiać automatycznie dzwonów przedwojennych z kompletem zawieszonym w 1952 roku.

Archiwalna historia parafii opisuje przerwę prac w latach 1939-1948 i zabranie materiałów na odbudowę mostu, nie podając dalszych szczegółów transportu ani skali strat. Dawna strona parafiadubiecko.pl, „Historia parafii”, archiwum Wayback Machine, 2020

Kiedy wznowiono budowę kościoła?

Budowę kościoła w Dubiecku wznowiono w 1948 roku za proboszcza ks. Kazimierza Lisowicza i wikariusza ks. Józefa Muchy. Z tego etapu pochodzą prace nad fasadą, blisko trzytonowy kamienny krzyż, ramy okienne z Bielska oraz zielone i niebieskie szkło kupione w 1951 roku.

Kto prowadził odbudowę kościoła po 1948 roku?

Po 1948 roku prace prowadzono za proboszcza ks. Kazimierza Lisowicza, przy udziale wikariusza ks. Józefa Muchy. Według danych o wyposażeniu świątyni ks. Józef Mucha przygotował również projekt ławek i ołtarzy bocznych, dlatego jego nazwisko łączy etap budowy z późniejszym kształtem wnętrza.

Odbudowa kościoła nie oznaczała jedynie wznowienia robót przerwanych w 1939 roku. Trzeba było doprowadzić do końca elementy konstrukcyjne, osadzić okna, wykończyć tynki i przygotować świątynię do konsekracji. Każdy z tych etapów pozostawił widoczny ślad.

• Rok 1948 jest potwierdzoną datą wznowienia budowy po wojennej przerwie.
• Ks. Kazimierz Lisowicz był proboszczem podczas powrotu do prac budowlanych.
• Ks. Józef Mucha był wikariuszem w okresie powojennej odbudowy.
• Projekt ławek i ołtarzy bocznych przypisuje się ks. Józefowi Musze.

Ile waży kamienny krzyż na fasadzie kościoła?

Kamienny krzyż na fasadzie waży blisko 3 tony i składa się z kilku części. Rzeźbiono go zimą 1948/49, a poświęcono 30 października 1950 roku, co czyni go jednym z najlepiej datowanych elementów powojennej odbudowy.

Krzyż wznosi się nad jasną elewacją i zamyka pion fasady prowadzący ku wieży. Nie jest tylko detalem dekoracyjnym. Jego montaż wymagał przygotowania ciężkiego kamiennego elementu i osadzenia go wysoko nad wejściem, w czasie gdy reszta kościoła wciąż wymagała prac wykończeniowych.

• Kamienny krzyż wykonano z kilku części, co pozwoliło przygotować element o masie bliskiej 3 ton.
• Zima 1948/49 była czasem rzeźbienia krzyża na fasadę.
• Poświęcenie krzyża odbyło się 30 października 1950 roku.
• Krzyż pozostaje czytelnym znakiem powojennego etapu budowy świątyni.

Skąd pochodziły okna kościoła i szkło przewożone nocą?

Żelazne ramy okienne sprowadzono z Bielska w 1949 roku, a zielone i niebieskie szkło zakupiono w 1951 roku. Archiwalna relacja podaje, że szkło przewożono nocą furmankami, lecz nie tłumaczy przyczyny nocnego transportu.

Ten obraz zapada w pamięć, bo prowadzi od ogólnej historii odbudowy do konkretu: barwnego szkła, furmanek i montażu w żelaznych ramach. Jednocześnie trzeba zatrzymać się na granicy źródła. Nie wiadomo, czy nocny przewóz wynikał z bezpieczeństwa, dostępności transportu czy innej przyczyny.

• Bielsko jest nazwą miejsca pochodzenia żelaznych ram okiennych sprowadzonych w 1949 roku.
• Zielone i niebieskie szkło do okien kupiono w 1951 roku.
• Furmanki służyły do nocnego przewozu szkła według archiwalnej historii parafii.
• Powód nocnego transportu nie został opisany w zachowanym przekazie.

Powojenna odbudowa w Dubiecku miała bardzo konkretny rytm: krzyż rzeźbiony zimą 1948/49, ramy okienne z Bielska w 1949 roku i szkło kupione w 1951 roku. Dawna strona parafiadubiecko.pl, „Historia parafii”, archiwum Wayback Machine, 2020

Jak powstały wieża i dzwony w latach 1951-1952?

Wieża, dzwony i tynki powstały w końcowej fazie budowy, w latach 1951-1952. Nowe dzwony wykonane w ludwisarni Jana Felczyńskiego w Przemyślu poświęcono 22 września 1951 roku, a zawieszono 19 sierpnia 1952 roku, pięć dni przed konsekracją kościoła.

Jakie prace zakończyły budowę przed konsekracją?

Końcowy etap objął trzy kluczowe elementy: budowę wieży, zawieszenie dzwonów i wykonanie tynków. Te prace w latach 1951-1952 zmieniły plac budowy w gotowy do liturgii kościół parafialny, choć wyposażenie wnętrza rozwijano także po 1952 roku.

Smukła, ciemna wieża jest dziś najbardziej rozpoznawalnym elementem sylwety świątyni. W zestawieniu z jasną elewacją i kamiennym krzyżem pokazuje, że końcowa faza budowy nie była kosmetycznym domknięciem inwestycji, ale wykonaniem jej najważniejszych znaków zewnętrznych.

• Wieża kościoła powstała w latach 1951-1952 jako część finałowych prac budowlanych.
• Tynki wykonano w tym samym końcowym okresie przed konsekracją.
• Dzwony zawieszono 19 sierpnia 1952 roku, pięć dni przed uroczystością konsekracji.
• Widoczna dziś bryła łączy fasadę z krzyżem, wieżę i rytm okien osadzonych po wojnie.

Skąd pochodzą dzwony Felczyńskiego?

Dzwony pochodzą z ludwisarni Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Poświęcono je 22 września 1951 roku, a następnie zawieszono 19 sierpnia 1952 roku, co potwierdza, że dzwonnica i zespół dzwonów były przygotowywane etapami.

Nazwisko Felczyński ma tu znaczenie lokalne: Przemyśl leży blisko Dubiecka, a ludwisarnia dostarczyła element o funkcji praktycznej i symbolicznej. Dzwon wyznacza czas nabożeństwa, ale jest też częścią krajobrazu miejscowości nad Sanem.

• Jan Felczyński prowadził ludwisarnię w Przemyślu, z której pochodził powojenny komplet dzwonów.
• 22 września 1951 roku odbyło się poświęcenie nowych dzwonów.
• 19 sierpnia 1952 roku dzwony zawieszono przy ukończonej wieży.
• Daty poświęcenia i zawieszenia pokazują, że montaż dzwonów był procesem rozłożonym na niemal rok.

Kiedy konsekrowano kościół w Dubiecku?

Kościół w Dubiecku konsekrowano 24 sierpnia 1952 roku. Konsekracji dokonał bp Franciszek Barda pod wezwaniem Niepokalanego Serca NMP oraz świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza.

Ta data stanowi formalne zakończenie zasadniczej budowy, lecz nie kończy historii wyposażania wnętrza. Organy 38-głosowe firmy Theodor Bochme poświęcono dopiero w 1971 roku, a marmurowy ołtarz główny konsekrowano w 1973 roku.

• Bp Franciszek Barda konsekrował kościół 24 sierpnia 1952 roku.
• Patronami konsekracji są Niepokalane Serce NMP oraz święci Szymon i Juda Tadeusz.
• Organy firmy Theodor Bochme poświęcono w 1971 roku.
• Marmurowy ołtarz główny konsekrowano w 1973 roku.

Datę i przebieg uroczystości rozwija osobny materiał: konsekracja przez bp. Franciszka Bardę.

Konsekracja 24 sierpnia 1952 roku i obraz Matki Bożej Bolesnej

Konsekracja 24 sierpnia 1952 roku była zarazem dniem przeniesienia obrazu Matki Bożej Bolesnej do nowego kościoła. Obraz typu Pieta, datowany na przełom XVI i XVII wieku, znalazł później miejsce w odnowionym barokowym ołtarzu bocznej kaplicy w 1956 roku.

Jaką rolę miał obraz Matki Bożej Bolesnej w dniu konsekracji?

Obraz Matki Bożej Bolesnej przeniesiono do nowej świątyni w dniu konsekracji, 24 sierpnia 1952 roku. Ten gest połączył nową architekturę z wcześniejszą tradycją kultową parafii, zachowaną mimo wojennej przerwy w budowie.

Obraz ma inskrypcję odnoszącą się do 1753 roku i był związany z wcześniejszymi dziejami miejscowej świątyni. Nie należy jednak mylić jego datowania z datą budowy obecnego kościoła. Współistnieją tu dwa porządki czasu: starsze dzieło kultu i powojenna przestrzeń, do której zostało przeniesione.

• 24 sierpnia 1952 roku przeniesiono obraz Matki Bożej Bolesnej do nowego kościoła.
• Obraz jest przedstawieniem typu Pieta i pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku.
• Od 1956 roku obraz znajduje się w odnowionym barokowym ołtarzu bocznej kaplicy.
• Historia obrazu przypomina, że wyposażenie kościoła przechowuje pamięć starszą niż obecny budynek.

Co oznacza konsekracja kościoła w nauce Kościoła?

Konsekracja kościoła oznacza przeznaczenie budynku do kultu Bożego zgodnie z obrzędem Kościoła. Kodeks Prawa Kanonicznego wskazuje, że kościół jest budynkiem świętym przeznaczonym do kultu Bożego, do którego wierni mają prawo wstępu.

W tym sensie konsekracja nie jest jedynie uroczystym „otwarciem” budynku. Dotyczy przeznaczenia miejsca dla liturgii i modlitwy. Dla Dubiecka data 24 sierpnia 1952 roku ma więc znaczenie zarówno budowlane, jak i religijne.

• Konsekracja z 24 sierpnia 1952 roku określiła liturgiczne przeznaczenie nowego kościoła w Dubiecku.
• Kościół jako budynek święty definiuje kan. 1214 Kodeksu Prawa Kanonicznego.
• Obraz Matki Bożej Bolesnej połączono z nową świątynią przez przeniesienie go w dniu konsekracji.
• Patroni konsekracji zachowują ciągłość z dawnym kościołem św. Szymona i Judy Tadeusza.

Jaka jest hierarchia budowli kościelnych?

Hierarchia budowli kościelnych rozróżnia przede wszystkim funkcję i status kanoniczny: katedrę, bazylikę, kościół parafialny, kościół filialny, kaplicę oraz sanktuarium. W Dubiecku obecny kościół jest kościołem parafialnym, natomiast świątynia w Słonnem pełni funkcję kościoła filialnego.

Co to jest kościół według Kodeksu Prawa Kanonicznego?

Kościół to budynek święty przeznaczony do kultu Bożego, do którego wierni mają prawo wstępu, zgodnie z kan. 1214 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Definicja dotyczy budynku, a słowo „Kościół” pisane wielką literą oznacza również wspólnotę wierzących, co wyjaśniają KKK 751-752.

To rozróżnienie pomaga uniknąć prostego błędu językowego. Można mówić o kościele jako bryle z wieżą, oknami i ołtarzem, ale można też mówić o Kościele jako wspólnocie. W jednym zdaniu oba znaczenia bywają obecne, lecz nie są tym samym.

• Kan. 1214 określa kościół jako budynek święty przeznaczony do kultu Bożego.
• Wierni mają prawo wstępu do kościoła zgodnie z jego przeznaczeniem liturgicznym.
• KKK 751-752 wyjaśnia znaczenie słowa „Kościół” jako wspólnoty wierzących.
• Kościół w Dubiecku jest przykładem budynku parafialnego służącego miejscowej wspólnocie.

Kodeks Prawa Kanonicznego w kan. 1214 określa kościół jako budynek święty przeznaczony do kultu Bożego, do którego wierni mają prawo wstępu. Kodeks Prawa Kanonicznego, 1983, kan. 1214

Czym różni się kościół filialny od parafialnego?

Kościół parafialny jest główną świątynią parafii, natomiast kościół filialny służy wiernym w innej miejscowości należącej do tej samej parafii. W Dubiecku kościołem parafialnym jest świątynia pw. Niepokalanego Serca NMP, a w Słonnem znajduje się kościół filialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej.

Nie oznacza to hierarchii „ważniejszy - mniej ważny” w sensie wiary. Różnica dotyczy organizacji duszpasterstwa i związku z parafią. Aktualne godziny nabożeństw zawsze należy sprawdzać na oficjalnej stronie parafii, ponieważ mogą się zmieniać.

• Kościół parafialny w Dubiecku jest główną świątynią miejscowej parafii.
• Kościół w Słonnem jest kościołem filialnym związanym z parafią dubiecką.
• Kaplica według kan. 1223 jest miejscem kultu przeznaczonym dla określonej wspólnoty lub grupy wiernych.
• Sanktuarium według kan. 1230 jest kościołem lub innym miejscem świętym, do którego pielgrzymują wierni z pobożności za zgodą ordynariusza miejsca.

Jak rozpoznać katedrę, bazylikę i sanktuarium?

Katedrę rozpoznaje się po tym, że jest kościołem biskupa diecezjalnego i mieści jego katedrę, czyli tron. Bazylika jest tytułem nadawanym przez papieża, a sanktuarium wymaga zgody właściwej władzy kościelnej i wiąże się z pielgrzymowaniem wiernych.

Rodzaj budowli	Najważniejsza cecha	Przykład w odniesieniu do Dubiecka
Katedra	Kościół biskupa diecezjalnego z katedrą.	Nie dotyczy kościoła w Dubiecku.
Bazylika	Kościół posiadający tytuł nadany przez papieża.	Nie należy przypisywać tego tytułu świątyni w Dubiecku.
Kościół parafialny	Główna świątynia parafii.	Kościół Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku.
Kościół filialny	Świątynia należąca do parafii, obsługująca inną miejscowość.	Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Słonnem.
Kaplica	Miejsce kultu dla określonej wspólnoty lub grupy wiernych.	Nie jest tym samym co kościół parafialny.

• Katedra ma związek z urzędem biskupa diecezjalnego, a nie z rozmiarem budynku.
• Bazylika jest tytułem kościelnym, a nie nazwą stylu architektonicznego.
• Sanktuarium określa funkcję pielgrzymkową i status nadany według prawa kanonicznego.
• Kościół filialny pozostaje związany organizacyjnie z parafią, której część stanowi.

Budowa kościoła po wojnie w Polsce: tło epoki i ślady widoczne dziś

Budowa kościoła po wojnie w Dubiecku wpisuje się w czas odbudowy kraju po 1945 roku, gdy parafie mierzyły się z niedoborem materiałów i koniecznością angażowania lokalnych sił. W Dubiecku zachowały się wyraźne ślady tego etapu: fasadowy krzyż z 1950 roku, wieża z lat 1951-1952 oraz okna z ramami z Bielska.

Jak czytać powojenną odbudowę bez upraszczania historii?

Powojenną odbudowę najlepiej czytać przez potwierdzone lokalne daty, nie przez nieudokumentowane liczby ogólnopolskie. W Dubiecku znamy rok wznowienia prac, los materiałów podczas wojny, daty montażu dzwonów i konsekracji, więc z tych elementów można ułożyć wiarygodną opowieść o odbudowie.

Ten sposób patrzenia dobrze pasuje do wędrówek po dolinie Sanu. Czasem jeden kamienny detal, data na tablicy albo rytm okien mówi więcej niż szeroka, lecz nieudokumentowana opowieść o całej epoce. Kościół w Dubiecku warto oglądać jako rezultat pracy wielu ludzi i wielu etapów.

• Rok 1948 wyznacza wznowienie prac budowlanych po wojennej przerwie.
• Rok 1950 wiąże się z poświęceniem kamiennego krzyża na fasadzie.
• Rok 1951 obejmuje zakup szkła do okien i poświęcenie nowych dzwonów.
• Rok 1952 przyniósł zawieszenie dzwonów oraz konsekrację kościoła.

Co z powojennej budowy można zobaczyć dziś?

Dziś można zobaczyć kamienny krzyż na fasadzie, wieżę ukończoną w latach 1951-1952 oraz okna związane z powojennym etapem prac. We wnętrzu uwagę zwracają polichromia Stanisława Jakubczyka, organy z 1971 roku i marmurowy ołtarz główny konsekrowany w 1973 roku.

Przed przyjazdem dobrze sprawdzić aktualne zasady wejścia do wnętrza na oficjalnej stronie parafii. Dawne informacje mówiły o możliwości zwiedzania po wcześniejszym umówieniu, ale organizacja dostępu do kościoła może się zmieniać. Kościół pozostaje przede wszystkim miejscem modlitwy i liturgii.

• Kamienny krzyż na fasadzie jest widocznym śladem prac prowadzonych zimą 1948/49.
• Wieża należy do elementów wykonanych w końcowej fazie budowy w latach 1951-1952.
• Okna wiążą się z ramami sprowadzonymi z Bielska i szkłem kupionym w 1951 roku.
• Polichromia Stanisława Jakubczyka stanowi późniejszy element wystroju wnętrza.
• Organy firmy Theodor Bochme z 1971 roku i ołtarz z 1973 roku pokazują, że wyposażanie trwało po konsekracji.

Wnętrze warto poznawać razem z tekstem o polichromii Stanisława Jakubczyka. Dłuższą perspektywę historyczną otwiera również artykuł o dawnych dziejach parafii i misjach jezuitów.

Jak ułożyć oś czasu budowy kościoła w jednej tabeli?

Oś czasu budowy kościoła w Dubiecku pokazuje, że między pierwszym obrzędem budowlanym a konsekracją minęło 18 lat. Najważniejsza przerwa przypadła na lata 1939-1948, a zasadnicze ukończenie wieży, tynków i dzwonów nastąpiło tuż przed 24 sierpnia 1952 roku.

Data	Wydarzenie	Znaczenie dla budowy
16.07.1934	Poświęcenie kamienia węgielnego.	Oficjalne rozpoczęcie budowy obecnej świątyni.
1937	Działa parafialna cegielnia w Śliwnicy.	Zaplecze materiałowe dla inwestycji.
1939-1948	Przerwa w pracach i zabranie materiałów przez Niemców.	Wojenne zatrzymanie budowy.
1948	Wznowienie prac za ks. Kazimierza Lisowicza i ks. Józefa Muchy.	Początek powojennej odbudowy.
30.10.1950	Poświęcenie kamiennego krzyża na fasadzie.	Domknięcie ważnego elementu zewnętrznego.
22.09.1951	Poświęcenie dzwonów Jana Felczyńskiego.	Przygotowanie dzwonnicy do ukończenia.
24.08.1952	Konsekracja przez bp. Franciszka Bardę.	Liturgiczne otwarcie ukończonego kościoła.

• Kamień węgielny z 1934 roku rozpoczyna udokumentowaną historię obecnego budynku.
• Wojenna przerwa z lat 1939-1948 dzieli budowę na dwa wyraźne etapy.
• Krzyż poświęcony w 1950 roku poprzedzał o dwa lata konsekrację świątyni.
• Uroczystość z 24 sierpnia 1952 roku zamyka zasadniczy proces budowlany.

Najczęściej zadawane pytania

Ile trwała budowa kościoła w Dubiecku?

Od poświęcenia kamienia węgielnego 16 lipca 1934 roku do konsekracji 24 sierpnia 1952 roku minęło 18 lat. Prace były przerwane w latach 1939-1948, a wyposażenie wnętrza rozwijano jeszcze w latach 70.

Kto zaprojektował obecny kościół w Dubiecku?

Projekt przygotowali profesorowie Politechniki Lwowskiej Tadeusz Pisiewicz i Aleksander Krzywobłocki. Projekt zatwierdzono 6 czerwca 1933 roku, przed rozpoczęciem budowy.

Jakie wezwanie ma kościół w Dubiecku?

Kościół nosi wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Przy konsekracji w 1952 roku wymieniono również świętych Apostołów Szymona i Judę Tadeusza jako drugich patronów.

Czy w Dubiecku zachował się starszy kościół drewniany?

Nie, drewniany kościół z XVIII wieku przeniesiono w 1926 roku do ogrodu organisty, gdzie służył jeszcze do 1952 roku. Według archiwalnej historii parafii stał tam do 1957 roku.

Gdzie sprawdzić aktualne godziny Mszy w Dubiecku?

Aktualne godziny Mszy, ogłoszenia i informacje o kancelarii najlepiej sprawdzać na oficjalnej stronie parafii w Dubiecku. Dane te zmieniają się częściej niż informacje historyczne o budowie świątyni.

Czy kościół w Słonnem należy do parafii w Dubiecku?

Tak, kościół w Słonnem jest kościołem filialnym związanym z parafią w Dubiecku. Nosi wezwanie Matki Boskiej Częstochowskiej.

Źródła i literatura

1. Parafia Niepokalanego Serca NMP w Dubiecku, „Historia parafii”, odczyt: październik 2026.
2. Wikipedia, „Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Dubiecku”, odczyt: październik 2026.
3. Kodeks Prawa Kanonicznego, 1983, kan. 1214, 1223, 1226 i 1230.
4. Katechizm Kościoła Katolickiego, wydanie polskie, KKK 751-752.
5. Dawna strona parafiadubiecko.pl, „Historia parafii”, zrzut archiwalny Wayback Machine z lutego 2020 roku.